restaurantrecensies.web-log.nl

Welkom op mijn weblog.

Ik plaats hier regelmatig verslagen van mijn/onze restaurantbezoeken.
Veel recensies zijn inmiddels opgeslagen in het archief. Door op een van de categorieën te klikken worden ze allemaal zichtbaar. Ook via de zoekfunctie zijn restaurants te vinden.

Veel leesplezier gewenst.

Heerlijk Winter in Rotterdam

Na Heerlijk Rotterdam de afgelopen zomer was er nu Heerlijk Winter . Alleen sterrenrestaurants zouden hun kunsten hier vertonen met gerechtjes die maximaal 7.50 mochten kosten. Het evenement zou plaatsvinden in de Cruise Terminal en de reclame eromheen was gigantisch. Zo gigantisch dat het zelfs mij op viel. In overleg met echtgenoot besloot ik dat ik er wel heen wilde, uiteraard met hem en zomaar pardoes werden we uitgenodigd. Of uitgenodigd, we kregen kaarten van iemand, diegeen wilde zelf graag op de zondag namelijk en zou ons dus niet vergezellen. En het waren niet zomaar kaarten, het waren Royal Vip Kaarten. Dat betekent een blingblingbandje om je pols, champagne als welkomstdrankje en muntjes waarvoor je 4 gerechtjes kunt kopen. Oh ja, en de hele avond gratis drankjes.
Het feest kon dus al niet meer stuk.
We lieten ons afzetten bij de loper van de Cruise Terminal, ontdekten de aanmeldingsplek, waarachter de meisjes wat rommelig met envelopjes en ingewikkelde systemen van alles aan het doen waren, maar uiteindelijk konden we de trap op.
We gingen eerst maar eens langs het vip-platform en kregen een fijn glas champagne. Van Moët et Chandon, dus in orde. Zien eten doet eten is de uitdrukking en dat klopte helemaal, want een paar tafeltjes verder was men oesters aan het soldaat maken, dus ik spoedde mij richting Schmidt, die uiteraard ook aanwezig was en bestelde tweemaal een half dozijn oesters. Geweldig lekkere oesters, wel een beetje aan de grote kant. Ik heb ze persoonlijk liever iets kleiner. Oesters van de Grevelinge trouwens, mooi zilt waren ze. Een fijn begin dus.
Hierna gingen we een rondje lopen langs alle ‘stands’, waar heel veel heel jonge koks druk bezig waren met de bereiding van de gerechtjes. Per stand, restaurant dus, stond een menukaart, waarop twee gerechten genoemd werden.

Die drietjes op de menukaart betekent drie muntjes.
Behalve de restaurants (Parkheuvel, Ron Blauw en De Zwethheul met twee sterren, De Gieser Wildeman, De Moerbei, Paul van Waarden, Basiliek, Mijn Keuken, ‘t Schulten Hues, Niven en De Kromme Watergang met één ster) waren er ook nog stands of paviljoens - hoe je het noemen wilt - van Jura, Illy, Het Kookpunt, Verstegen, Jacobus Toet (kaviaar uiteraard), Schmidt en Mandarin en het Vlaams Broodhuys stond er met een broodkar. Bovendien was er een kooktheater, waar op deze avond Moshik Roth en een franse kok van een mij onbekend restaurant uit Parijs zouden gaan koken. Geen van beide heb ik gezien, wel was er een onduidelijke DJ en ook nog eventjes een trompettist.  Niet dat ik het vervelend vond hoor, dat de kookworkshops er niet waren, niets zo vervelend als met een paar honderd andere mensen naar dat soort dingen kijken wat mij betreft. Ik kwam eigenlijk uitsluitend voor de gerechten.
Nog één punt van kritiek: de witte wijn (ik dronk alleen witte wijn deze avond), een Chileense sauvignon was nogal simpel en toen we op zoek gingen naar een beter alternatief, waar we graag wat meer voor hadden willen betalen bleek dat slechts 1 wijn werd geschonken. Dat was toch wel een groot verschil met Heerlijk Rotterdam, daar werd bij de door de restaurants aangeboden gerechten een wijn geschonken die erbij paste. Ik vond dit wel een minpunt.

We begonnen met een wilde Zeeuwse oester met steak tartaar van Paul van Waarden en daar kan ik kort over zijn: geweldig lekker. Echt zo’n hapje waar je er wel 10 van wil. En dat voor slechts 1 munt (1 munt is 2.50), een keurige prijs. Het andere gerecht hier was hazenpeper met aardappelpuree. Dat hebben we uiteindelijk niet geproefd, maar wat ik ervan zag, deed me wel watertanden.
Hierna wandelden we richting Basiliek, een restaurant wat we allebei niet kennen, en daar kozen we allebei een ander gerechtje. Echtgenoot nam de tonijn met sesam, wasabimarshmallow en inktvismayonaise en ik het gekaramelliseerde buikspek met langoustine en kerriemosselschuim. Perfect was mijn gerechtje. De langoustine was uitstekend, heerlijk zoetig, net zoals het perfect gekaramelliseerde buikspek en het kerriemosselschuim vervolmaakte de boel. Prachtig! Echtgenoot was al evenzeer te spreken over zijn gerecht en sprak over elkaar aanvullende smaakjes op een hele mooie manier. Complimenten voor Basiliek dus.
Na weer een rondje stopten we bij Mijn Keuken, het restaurant waar ik zo over te spreken was tijdens één van de restaurantweken, en lieten onze keus vallen op een parfait van Oosterschelde paling met een crème van ganzenlever, zoetzuur van rettich en een vinaigrette van champagne met Granny Smithappel. Het wordt wellicht vervelend, maar ook dit vonden we heerlijk. Mooie, zachte smaakjes, die elkaar fijn aanvulden, mooi gepresenteerd. Zoals we het graag hebben. Het andere gerecht van Mijn Keuken was crèmeux van chocolade, geparfumeerd met jasmijn en een vulling van karamel met een marmelade van peper. Ook dit zag er prachtig uit.

Bij De Kromme Watergang, ook een restaurant wat we niet kennen, kozen we voor de zoute kabeljauw en stokvis met kokkels, butternut en citrus en ook over dit gerechtje waren we weer heel enthousiast. Mooie combinaties, niets wat overheersend was en de kokkel was geweldig. Het andere gerecht hier was gerookte paling en huckleberry’s, wasabi, nori en rettich en ook dat zag er prachtig uit.  (ik krijg niet helemaal duidelijk wat huckleberry’s zijn, maar het lijkt me een fruit/bessensoort, zeker weten doe ik het echter niet).
Na een praatje met de jongens van Niven (gelukkig weer geopend en wel in het restaurant wat vroeger het Ganzennest was en met een klein hotel erbij, ideaal!) kozen we toch niet voor hun gamba met gekaramelliseerde olijf en gintonic ijs, hoewel dat lastig was, maar liepen een paviljoentje verder, naar ‘t Schulten Hues (link niet mogelijk, ik krijg een waarschuwingsmelding), want dat restaurant kennen we ook al niet. Probleem met ‘t Schulten Hues voor ons is namelijk dat het te dicht bij De Librije en De Leest ligt...
We hadden trek in vlees, dus besloten we hier tot het gelakt biologisch varken met romige aardappelpuree, witte boontjes en dragon. Ook dit was weer opzienbarend lekker, perfect allemaal van bereiding en prima in de combinatie. Een deel van de ingrediënten, zo zagen we bij de diverse restaurants, is kant en klaar meegebracht, een ander deel zeker niet. Dat wordt ter plekke klaargemaakt en alleen dat is al leuk om te zien. En als het dan allemaal ook nog eens geweldig lekker is, is het een feestje om hier te mogen zijn.
We stopten nog even bij De Zwethheul, maar de daar aangeboden gerechten of trokken ons niet - de tompouce van zalm met salade van komkommer; kant en klare vierkantjes op grote plateaus werden uit de koeling gehaald - of hadden we al geproefd op Heerlijk Rotterdam  - de ravioli van parelhoen met ragout van champignons en kippendij. En tja, we moesten nu eenmaal kiezen, van alles proeven ging echt niet.
Ook Parkheuvel moesten we overslaan. De aardappelcrèmesoep, verrijkt met truffel, ken ik nu zo langzamerhand wel en ook de ravioli van Bressekip proefde ik op Heerlijk Rotterdam.
We wilden nog wel iets met vlees en besloten tot de gebakken bloedworst en poularde met gekonfijte zuurkool, een rolletje eendenlever en jus van Calvados van De Moerbei, het restaurant waar ik zo enthousiast over was tijdens de laatste restaurantweek. En wederom was dit geweldig lekker. Heerlijk fijne bloedworst, niet van die enge grote stukken dus, erop mooie zachte zuurkool, een mooie rol sjieke kip en smeltende eendenlever, dat alles afgemaakt met lekkere jus, waarin je de appeltjes van de Calvados nog net kon proeven. Een mooi gerecht dus weer. Het andere gerecht van De Moerbei was in gepekelde komkommer geserveerde king crab met gebakken langoustines en een crème van sesamolie en citroen. Ook zo’n gerechtje wat ik graag had willen proeven, maar het buikje begon behoorlijk gevuld te raken zo langzamerhand...

We liepen richting De Gieser Wildeman, een favorietje van ons en kozen daar voor de gelakte kalfszwezerik met zwarte wintertruffel, kastanjepuree en specerijen wortel. Ook hier kan ik weer kort over zijn: heerlijk, in één woord heerlijk. Mooi zacht van structuur, de zwezerik perfect van cuisson en zelfs de kastanjepuree kon me bekoren. Normaliter vind ik kastanje in allerlei vormen snel muf nl.. De truffel was er wel, maar niet proefbaar, maar dat vind ik geen enkel probleem. Het andere gerechtje hier was gebakken langoustine met bloemkoolcrème, yuzugelei en mango en dat konden we niet weerstaan. Goddelijk lekker was het ook, de langoustines perfect en de bloemkoolcrème met het rondje van yuzugelei (in het restaurant gemaakt en meegebracht tussen plasticjes) was heerlijk. Dat net even zure toetsje van yuzu is toch wel heel geestig.

Het derde tweesterrenrestaurant, Ron Blaauw, kennen we allebei niet en eigenlijk hadden we allebei al wel meer dan voldoende gegeten, maar we wilden toch ook wel graag iets van hem proeven. Zijn gerechtjes hier waren boterham lever(kaas) met steak tartaar, ganzenlever en paddestoelen. Dit hebben we niet gegeten, maar ik heb er wel een foto van gemaakt, omdat de plak ganzenlever waarmee de boterham werd afgedekt wel heel erg geel was, wat mij lichtelijk onnatuurlijk overkwam. Maar: ik heb het niet geproefd, dus ik kan geen mening geven. Het andere gerechtje, lauwwarm gemarineerde zalm met zoetzure komkommer en een jus van schelpdieren hebben we wel geproefd en daar waren we allebei eigenlijk niet over te spreken. Behalve de komkommer lagen er ook nog wat andere groentjes, waaronder bloemkool op het bord en die was niet zoetzuur, die was loeizuur, onprettig gewoon. Ook de zalm kon me niet bekoren. Te zacht, te lauw, niet prettig. Helaas heb ik het dus laten staan.

Hierna vonden we het wel mooi, we namen nog wat espresso van Illy, haalden onze jassen op bij de garderobe en lieten ons prinsheerlijk naar huis rijden. Een fijne avond was het met mooie gerechtjes. Er hing ook een prettige sfeer, de koks hadden er ook zin en plezier in en dat was te merken. De enige kok overigens die aanwezig was van de restaurateurs om het zo maar te noemen was Paul van Waarden. Alle anderen zullen in hun restaurants aan het werk zijn geweest.
Nog even kort over Verstegen. Die maakte deze avond allerlei (prachtige) dessertjes. Ik heb me niet verdiept in de kruiderijen die ze ervoor gebruiken, dat komt vast snel genoeg op de markt, maar de dessertjes die ik gezien heb zagen er prachtig uit. Met een aantal mensen knoopten we natuurlijk gesprekjes aan en een stel was eigenlijk - net als wij - niet echt van de desserts, maar de bordjes van Verstegen vonden ze heerlijk. Het kruidenrek in de gaten houden dus wellicht...

Amrath-hotel in Amsterdam

Er moest afscheid genomen worden van iemand en dat zou gebeuren in het Amrath hotel in Amsterdam. Nu dacht ik toch dat ik redelijk op de hoogte ben van allerlei (top)restaurants, ook van die, die in hotels gevestigd zijn, maar ik kende het hele hotel niet en het restaurant ervan - Seven Seas - nog minder. Lekker kent het ook niet, Iens wel. Michelin noemt het hotel en niet het restaurant.
Voor een beschrijving en een indruk van het hotel, het restaurant en de kaart verwijs ik naar de website.

Wij werden verwacht in één van de zalen beneden en daalden dus een vrij steile, volgens mij nog authentieke, trap af. Het stonk er naar zwembad en het verbaasde me dan ook niet dat de Welness-afdeling links was, terwijl wij naar rechts moesten. Een vrij ruime zaal, met zo’n jaren 70 verlaagd systeemplafond, waardoor er niets meer overblijft van de sfeer van een Scheepvaarthuis helaas.
Ontvangst met een glaasje Prosecco. Een niet meer dan redelijke Prosecco, maar ik ben eerlijk gezegd ook gewoon geen liefhebber van Prosecco, ik prefereer Cava of Champagne. Of gewoon een mooi glas witte wijn.
Erbij op een bordje een samosa met garnalen, pompoencrème en een chipje van pastinaak. Heel aardig, hoewel ik de garnalen niet echt heb ontdekt.
Na enige tijd werden we aan tafel genood, flessen water stonden al klaar, zo ook nogal petieterige rondjes boter en bakjes met wat olijfolie. Witte wijn werd ingeschonken. Een Albariño. Normaliter toch wel een wijn die ik kan appreciëren, maar deze miste body en kwam niet veel verder dan een slobbertje.
Na een welkomstwoordje verscheen het voorgerecht.
Huisgerookte wilde zalm met avocado, komkommer, citrusvruchten, mierikswortel en Hollandse garnalen.
Mooie stukken niet al te zeer gerookte zalm troffen we aan. Erbij hoog op smaak zijnde avocadomousse, die ik erg lekker vond, terwijl ik normaal gesproken geen fan ben van avocado omdat de structuur me niet bevalt. Ook nog een stengel van het een of het ander, die wat kruiden en/of zout zou hebben kunnen hebben. De citrusvruchten waren een partje sinaasappel wat ik persoonlijk vond detoneren, verder wat sla en wat garnalen en een flinke lik mierikswortelcrème. Deze laatste gaf bij mij de wasabireactie, dus echtgenoot was weer eens blij met me. Een aardig gerecht dit.
De wijn werd niet doorgeschonken, maar dat hoeft niet aan het hotel te liggen natuurlijk. Ik ken de afspraken verder niet die gemaakt zijn.
Na een tweetal toespraken werd de rode wijn, een Bourgogne, ingeschonken, ik hield het overigens bij de witte wijn deze avond, maar heb wel wat mogen proeven. Eerlijk gezegd een nogal suffe Bourgogne, nauwelijks body helaas. Beide wijnen staan op de wijnkaart van het restaurant, aldaar is dus na te gaan welke het waren.
Het hoofdgerecht was deze avond gebakken boerderijkip. Met linguine, wilde spinazie, bospaddestoelen en een jus van gevogelte. Precies dat troffen we ook aan. Twee flinke stukken mooie kip (maar kip blijft natuurlijk wel kip....), een borst en een stuk dij, op een bedje van linguine die niet meer al dente was met wat spinazie erdoor. Eromheen wat groentjes en de genoemde bospaddestoelen en wat jus. Helaas was ook dit een niet meer dan aardig gerecht. Eén van de gasten aan onze tafel (het waren 4 tafels van 7 personen) had in plaats van de kip de dorade en was daar tevreden over.
Na een danktoespraak van degeen die afscheid nam, waren we toe aan het dessert. Een chocoladetaartje. Met mousse van bloedsinaasappel en sorbet van Campari. Erbij een glaasje rode dessertwijn, ik meen een Banyuls.
Het dessert was aardig, hoewel ik de Campari niet heb ontdekt in de sorbet, ik meende eigenlijk dat het aardbei was. Het chocoladetaart was chocolademousse, afgedekt met zo’n rubberachtig aandoend chocoladelaagje en ook de mousse van bloedsinaasappel heb ik niet helemaal kunnen ontdekken. Wel twee partjes sinaasappel..

Zoals wellicht te lezen is, was ik nogal teleurgesteld. Ik besef dat het om een redelijk grote groep ging, dat de menukeuze wel heel erg veilig was deze avond, maar ook aan de uitvoering mankeerde helaas het één en het ander.
We sloten overigens af met koffie. Gewoon koffie uit een koffiepot, espresso was niet mogelijk helaas. Op wat statafels stonden wat gewone bonbons.

Deze maaltijd nodigt mij niet uit om eens nader te gaan kennismaken met het restaurant van dit hotel. Ik ga wel een deur verderop....

Parijs, december 2009

Ole is dol op treinen, op alle vormen van openbaar vervoer overigens. De treinenmanie is nog wel te verklaren, maar de andere liefde toch echt niet. Ik heb werkelijk een hekel aan het OV, je krijgt me er slechts bij hoge uitzondering in, ik blijf nog liever gewoon thuis.
Maar.....we moesten een keertje met zijn vieren met de Thalys naar Parijs. Ole zou het regelen. De tijden waren lichtelijk incourant, maar een kniesoor.... De maandagavond na Kerst bereikten we met een vertraging van ruim anderhalf uur het hotel in de omgeving van het Gare du Nord. De reden van de vertraging was dat het druk was op het spoor. Gleuft u het, dan geloof ik, wat een flauwekul. Geen bar, geen water in de toiletten om de handen te wassen en eigenlijk gewoon oncomfortabel allemaal. Maar we waren in Parijs en daar ging het om. Warm was het er. Bij aankomst was het nog zo’n 11 graden. Liep ik daar op mijn Uggs....
Inchecken, uitpakken en een hapje eten. Niets bijzonders, iets Italiaans, La villa Andrea  op enkele stappen afstand van het hotel. Uitstekende manzo voor ons, de gorgonzolasaus smaakte dan weer naar niets, maar de pasta erbij was prima en de jongens uiteraard een pizza. Goede wijn, alles wel veel te duur, maar dat zou zo blijven de dagen dat we er waren. Gewoon grote-stad-prijzen.
De volgende ochtend ontbeten we in een cafeetje en spoedden ons richting Musée Grevin. We hadden daar al eens eerder voor de deur gestaan, een soort jeugdsentiment van echtgenoot, maar de lange, lange rijen hadden ons toen doen besluiten lekker ergens anders heen te gaan. Nu was er geen rij, althans niet buiten. Binnen wel, dus staand tussen allerlei mensen bekeken we de marmeren hal, het theater en liepen we in colonne langs de wassen beelden. Maar: best leuk om gezien te hebben. Natuurlijk liepen we nog even langs de grand magasins en bewonderden we de boom bij Lafayette.
Ook liepen we even langs de hele grote baboeschka's van Dior en Chanel, die op de benedenverdieping waren opgesteld.
De lunch zouden we gebruiken bij restaurant Liza Liza, een Libanees restaurant in de omgeving van de Bourse, een stukje Parijs wat de jongens nog niet echt kenden.
Een vriendelijke ontvangst, een leuke inrichting en erg belangrijk: de stoelen zaten heerlijk. Dat wil nog weleens niet het geval zijn in Parijs.
We kozen voor de mezze grille en de foto’s spreken voor zich. Het was lekker, zeker niet te veel en het leek authentiek. De koolsalade vond ik erg lekker. De Libanese witte wijn ook trouwens.
Nu is het zo dat de Libanese restaurants op elke hoek van de straat te vinden zijn zo langzamerhand, of Liza dus een aanrader is, weet ik niet echt. Ik vermoed wel dat hij ietsjes ‘beter’ is dan de gemiddelde Libanees.

Wat we die middag precies gedaan hebben staat me niet meer helemaal bij, ik meen dat we Montmartre onveilig hebben gemaakt en dan vooral het stukje tussen de wijngaarden en de place d’Abesses, waar de kerstversiering wel heel mooi was. We hebben ook nog een tussenstop gemaakt bij Trocadéro, om ons te vergapen aan de lasershow op de Eifeltoren. Afgeladen druk altijd daar, maar toch heel speciaal met de kastanjeverkopers en de gadgets die in grote getalen te koop worden aangeboden.
De avondmaaltijd gebruikten we bij een Chinees restaurant in de rue Louis Blanc, pal naast het beste kebab-restaurant van Parijs (klopt trouwens), een tip van een blogger die ik volg:Adrian Moore . Bij de vier gebroeders hebben we de vorige keer een lunch gebruikt en het was er heerlijk, echt een aanrader.
De volgende ochtend spoedden we ons naar het Musée d’Orsay, maar daar waren net de bussen uitgeladen, dus er stond een rij waar je niet overheen kon kijken. Hetzelfde gold voor het Louvre, dus beide musea werden door ons niet bezocht. Geen lol aan om kunst te bekijken met 5.000 anderen. Het beeld van Dubuffet moest nog maar eens op de foto vond ik en via een piepklein cafeetje belanden we in de buurt van de Bastille, want daar had ik een gloednieuwe Bib Gourmand ontdekt. Helaas stond op de website niet dat ze gesloten waren tussen Kerst en Nieuwjaar, maar niet getreurd, Bofinger lag op loopafstand.
Ondanks dat we niet gereserveerd hadden (une catastrophe!;-)) kregen we een fijne ruime tafel op de benedenverdieping en gingen we er weer eens lekker voor zitten. Bij het aperitief kwamen lekkere olijfjes en zoutjes, brood en ijswater en we verdiepten ons in de kaart.
De mannen aten à la carte, ik nam het menu en uiteindelijk koos Ole twee gerechten die ook in het menu zaten, wat voor hem betekende dat voor hem ook de menuprijs (31.50) werd gerekend. Van dat soort kleine dingen word ik blij.
Twee mannen begonnen met de slakken en uiteraard waren ze tevreden. Ole had de salade Cabécou en ikzelf de foie gras. De Condrieu, die we meestal drinken hier, ging er natuurlijk goed bij. Overbodig te zeggen dat karaffen water en brood hier telkens automatisch worden aangevuld.
Echtgenoot had als hoofdgerecht de magret de canard en hij was dik tevreden. Mooie plakken eendenborst, uitstekend van cuisson, aardappeltjes en een of ander mousje erbij, gegarneerd met allerlei kruiden ook nog. Prima dus.
Ole had de Tartare en was zeer te spreken over het aangemaakte rauwe vlees. Erbij een frisse salade (mam, dat is jouw vinaigrette!) en een bakje frites. Mayonaise desgevraagd ook nog, dus we hadden geen kind aan hem.
Maurits had de crumble cabillaud en was wat minder te spreken. De kabeljauw was net niet gaar genoeg naar zijn zin, de saus was wel lekker, maar veel te veel, de groentjes bevielen hem ook bepaald niet en de crumble vond hij te droog. Een missertje dus helaas.
Ikzelf vond mijn kabeljauw met zuurkool heerlijk. Prima zuurkool, uitstekende kabeljauw, nog wat aardappelmousseline erbij en een stukje zuurkoolspek. Gewoon erg lekker.
De drie mannen waren eensgezind in hun keuze van het dessert: crème brûlée. Die hier, en dat is nou die leuke meerwaarde van Bofinger voor mij, aan tafel wordt gebrand. Althans, het suikerlaagje wordt aangestoken, dooft na enige tijd en je hebt een geweldig heerlijk krokant korstje. Leuker nog dan wanneer ze werken met zo’n bloedheet ijzer.
Ikzelf moest van de gérant de keus van de dag nemen, de vacherin exotique, en omdat hij zo attent en aardig was deed ik dat. Lekker hoor, een merengue met room, amandeltjes en spiegeltjes van fruit. Een frisse afsluiting
Nog twee espresso en diep tevreden verlieten we, na een laatste blik op de mooie koepel,  Bofinger weer eens.
De middag brachten we verder door bij de Place de La Madeleine, waar we ons vergaapt hebben aan de etalages (en de prijzen). Wat we ‘s avonds gegeten hebben weet ik niet meer, gewoon iets in de omgeving van het hotel, want onze trein ging de volgende ochtend (Oudjaarsdag) heel vroeg: 6.25.
Met slechts een half uur vertraging waren we in de loop van de ochtend gelukkig op tijd weer thuis om de poes uit haar kattenhotel op te halen en zo eindigde weer een bezoek aan Parijs. Het blijft altijd leuk daar.

De Leest in Vaassen

Voor de derde keer deze week gingen we gebruik maken van dining-with-the-stars. Deze keer bij De Leest. Helaas weer zonder Maurits, hij was nog ziek.
Ik was vreselijk benieuwd naar De Leest. Nog voor de verbouwing (in 2005 dus) had ik er een keertje geluncht en was toen niet heel vreselijk onder de indruk, maar de berichten op bv. Lekker beloofden nogal wat en dat wilde ik natuurlijk graag ‘checken’.

Na een voorspoedige rit bereikten we het charmante dorp waar parkeren nog geen enkel probleem is. De ontvangst in het mooie strakke en toch warme restaurant was vriendelijk. Niet al teveel tafels hier, wat de cosy sfeer wat mij betreft alleen maar onderstreept. Uitstekende bediening, op ééntje na die het ook nooit zal gaan leren, je hebt het nu eenmaal of je hebt het niet, onder leiding van de vrouw des huizes. Voor een indruk van de inrichting verwijs ik naar de website, zoals gewoonlijk.

We begonnen met een glaasje champagne. Van Serge Mathieu, gemaakt van Pinot Noir, wat duidelijk aan de kleur te zien was. Een erg lekkere champagne.
Erbij wat knabbels. Een krokantje met parmezaanse kaas en pijnboompitten, een cakeje van olijf met ansjovis en een pikant pompoensoepje.
Alledrie erg lekker en vooral het cakeje was een plaatje om te zien.

We bekeken de wijnkaart en waren eigenlijk snel klaar, want mijn favoriete Pacherenc du Vic Bilh uit 2002 stond  (nog steeds, want in 2005 had ik die hier ook) op de kaart. Groot wat mijn teleurstelling toen bleek dat hij niet voorradig was. Mevrouw Veldman  deed ons de suggestie van de Lou Coucardie 2002, een Costières de Nimes, die in orde was, maar het niet helemaal haalt bij de Pacherenc.
IJswater, bubbelwater, brood, boter en olijfolie kwamen op tafel en het menu nam een aanvang.
We begonnen met een drietal amuses.
IJs van tomaat, schuim van yoghurt, basilicumolie: geweldig gewoon. Een plaatje om te zien en zowel de afzonderlijke onderdelen als alles tezamen smaakten heerlijk.
Geitenkaasemulsie met komkommerbereidingen: al net zo geweldig. Nu ben ik een absolute liefhebber van zowel geitenkaas als van komkommer en deze combinatie kende ik nog niet, prachtig gewoon.
Gerookte en rauwe zalm, mosterdgel, flan van aardappel en diverse soorten zeewier: al net zo lekker, iets ingetogener dan de andere twee amuses, maar nog steeds bijzonder lekker.
Een absoluut fantastisch begin dit.

Het menu voor deze middag werd ons uitgelegd, een mooi viergangenmenu. Het was uit te breiden met een aantal gerechtjes die op de linkerzijde van het kaartje werden vermeld. We besloten alledrie tot een uitbreiding met één gerechtje, alledrie iets anders, zodat we van zoveel mogelijk moois zouden kunnen genieten.

De wijn werd ingeschonken, zo ook het water en het eerste gerecht verscheen.
Oosterse tonijn, kort aangezet met specerijen, gemengde slasoorten, gedroogde Granny Smith appel en basilicumolie, aceto balsamico.
Een beeldig torentje, opgebouwd uit de boterzachte, uitstekend op temperatuur zijnde tonijn, de gemengde slasoorten met een uiterst fijne vinaigrette en de gedroogde appelschijfjes troffen we aan. Erom heen strepen en dotjes van de basilicumolie, de balsamico en iets yoghurt/mayonaise-achtigs, wat allemaal erg lekker was. De combinatie was ook perfect.

Het tweede gerecht was wat mij betreft de topper van de middag en ik wist eindelijk weer eens waarom ik toch zo graag dit soort restaurants bezoek. Noordzee tong, licht gegrild met enkele bereidingen van knolselderij, frisse kreeft met limoen en postelein, visjus met Marco Carpineti  olijfolie.
Behalve dat het bord het plaatje was om te zien, was de geur die er vanaf kwam wel zo bovenaards geweldig lekker, dat het me de grootst mogelijke moeite koste om niet direct te beginnen. De combinatie van de tong met de limoen was geweldig. De kreeft met de rondjes van perfecte knolselderijplakjes uitmuntend en de puree van knolselderij absoluut zalvend. De winterpostelein was niet alleen heel mooi om te zien in dit gerecht, maar voegde qua smaak ook werkelijk wat toe. De schuimige visjus vervolmaakte het geheel. Het is lang geleden dat ik zo’n mooi uitgekristalliseerd gerecht heb gegeten en ik zal het dan ook nog heel lang onthouden. Grote complimenten dus.

Hierna waren we toe aan de ingelaste gerechtjes.
Voor Ole de coquille, met gestoofde linzen, bosui en knoflook, Belotta ham en schuim van lichtgerookt knoflook. Diep tevreden was hij over zijn gerechtje. Ook hier weer: alle onderdelen afzonderlijk waren heerlijk, maar juist ook de combinatie was hemels. De coquille was gegrild en uiteraard perfect van cuisson.
Voor echtgenoot de ganzenlever, zoetzure pompoen, sherry siroop en frisse witlof. Een plaatje weer. Een keurig rondje ganzenlever met erop wat waarschijnlijk gemarineerde stukjes witlof en erbij de zoetzure pompoen en de sherry siroop. In al zijn perfectie en eenvoud een uitstekend gerecht.
Ikzelf had het gepekeld rund en tartaar met herfsttruffel, Beaufort kaas en kruidencrème. Op een mooi rechthoekig bord trof ik afwisselend de tartaar met de kaas (erop en ernaast in een klein rolletje), de truffel, het gepekelde rund opgerold met groentjes aan. Erbij de kruidencrème en wat basilicumolie. Het wordt saai, maar alweer een prachtig, afgewogen gerecht.
We waren inmiddels overigens toe aan een andere wijn, een Bresson uit Friuli, die we allebei erg lekker vonden. Mooi vol en een diepe nadronk, precies zoals ik dat graag heb.

Het hoofdgerecht van deze middag was Doornspijkse eend met gestoofde paddestoelen, pastinaak, geroosterde uitjes en eigen jus met curry, pijnboompitten en peterselie. Precies dat troffen we ook aan op het bord met erbij nog wat geweldige aardappelpuree en twee gedraaide minitorentjes van komkommer. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik nog niet eerder zo’n botermalse eend heb gegeten (en ik heb er al vele mogen eten, de eend van de jongens in Puymirol kwam nog het meest dichtbij); de jus was geweldig lekker en het was alweer erg mooi om te zien. Absoluut genieten hier.

Ole opteerde voor het dessert, wij wilden graag kaas. Een extra dessert zou ingepast kunnen worden, maar dat sloegen we beleefd af.
Een dessertamuse verscheen voor Ole. Luchtige kwark, rode grapefruit en gin-tonic granité. Mooi om te zien, maar wat Ole betrof net niet helemaal in de roos. Grapefruit, ook rode, heeft niet zijn voorkeur, kwark eigenlijk ook niet en de gin-tonic ontbrak nagenoeg in de granita, wat wellicht expres gedaan was, gezien zijn leeftijd. Maar de geste was leuk en het was wel weer mooi om te zien.

Zijn echte dessert was een collectie yoghurt, ananas en sorbet van tropisch fruit. Texturen van mango, passievrucht en mint en ijs van citroengras. In tweeën opgediend, in prachtige ronde glazen schaaltjes. Prachtige vormen en smaken zo bij elkaar en hij heeft er dan ook zeer van genoten.
Ons kaasbordje beviel uitstekend. Van links naar rechts stukjes Chaource, Reblochon, Petit Munster en Stilton en in een apart, allerschattigst bakje Vacherin Mont d’Or. Erbij een frisse salade, appelstroop, zuidvruchten- en notenbrood. Allemaal geen kazen om je een buil mee te vallen, maar wel perfect van rijping en van temperatuur. Prima dus.

We sloten af met uitstekende espresso en thee voor Ole, waarbij we nog verwend werden met heerlijke snoeperijtjes en diep, diep tevreden verlieten we De Leest. Om heel snel weer naar terug te keren, dit soort verwennerij maak je niet vaak mee.
Niets ten nadele van de andere twee-sterrenrestaurants in Nederland, maar ik begrijp de derde plaats van Lekker nu heel goed en mocht er een derde ster vallen in Nederland in 2010 dan opteer ik voor De Leest.

De Moerbei in Warmond

Op deze vrijdagavond reden we keurig op tijd richting Warmond. Maurits moest helaas verstek laten gaan, hij had koorts en voelde zich beroerd. Nu was ik nog nooit in Warmond geweest en eerlijk gezegd had ik ook nog nooit van De Moerbei gehoord.
Tijdens de reserveringen voor deze week van dining-with-the-stars  kwam ik het restaurant tegen en het kwam me direct zeer sympathiek voor en dan wil ik het proberen ook.

Parkeren had gekund op het eigen terrein van de boerenhoeve, die gelegen is in het centrum van het dorpje, maar omdat we dat niet wisten parkeerden we gewoon in de dorpsstraat. Gewoon vrij parkeren, geen koopavond hier op vrijdag.
Via de leuk verlichte en aangeklede tuin betraden we het restaurant. In de nogal smalle gang was de ontvangst allervriendelijkst en we kregen een tafel in de centrale ruimte, helemaal achterin met zicht op de half-open (raam) keuken en de wijnkelder. Ikzelf zat met mijn rug naar het restaurant en had dus vol zicht op de keuken. Dat was heel prettig, want ondanks maatregelen (geluidsabsorbatie onder de tafels bv.) is de akoestiek door het gebruik van toch veel harde materialen niet je van het. Of het moest komen door een mevrouw die wel heel hard praatte, dat weet ik niet precies. Maar goed, na verloop van tijd wen je daaraan, ik althans, en toen was het niet meer storend. Maar veel vertellen over de inrichting kan ik dus niet. In ieder geval zijn er drie ruimten in de hoeve, wat een cosy resultaat geeft. De inrichting is prettig licht, goede stoelen, voldoende ruimte. Op de website is vast wel iets meer te zien.

Het menu stond natuurlijk vast, maar vriendelijk werd ons gevraagd of het ons ook beviel. Attent! Het beviel ons overigens uitstekend.
We begonnen met een glaasje champagne. Van Beaumet hier, een fijne, sprankelende, lichte champagne. Het restaurant was geheel gevuld, dus heel veel tijd voor een gesprek was er niet, maar de gastvrouw/sommelier nam telkens de moeite wat toelichting te geven op de wijnen.
Bij de champagne wat knabbels. Kaaskoekjes en Spaanse olijfjes. Olie, brood, boter, zout, peper uiteraard ook. De kaaskoekjes waren lekker, de olijfjes vond ik iets minder lekker, maar de beide mannen waren er goed over te spreken.
De amuses verschenen.
Van links naar recht op een rechthoekig bord een soesje van geitenkaas op een rondje van zwarte olijven met port; gebrande paprika en avocadomousse met briquedeeg; rillette van makreel met gelei van sake en Japanse gember en boerenpaté met een appel-dadelcrème. Ernaast nog een glaasje met een loempia van fazant met een mousse van zuurkool waarover wat bloedworstkruim was gestrooid. Alledrie vonden we de rillette van makreel de topper, maar alle mondvermaakjes vielen zeer in de smaak en beloofden veel voor de rest van de avond.
De wijnkaart bekeken we, die is mooi, breed van opzet en niet overdreven kostbaar, maar gezien de gerechten besloten  tot een wijnarrangement voor 2. Ole had alleen bij zijn dessert graag een glaasje dessertwijn en beperkte zich, zoals altijd, tijdens de maaltijd tot water. IJswater geen punt, het flesje San Pellegrino van 0.25 cl moest dan weer 2.75 kosten, tja....

De eerste wijn werd ingeschonken. Een Grauburgunder Manz, Rheinhessen en die was heerlijk. Ik hou toch veel van de Duitse witte wijnen.  Erbij het voorgerecht. Trio van tonijn. Rouleau van tonijn met kingkrab, gemarineerde tonijn en een gelei van soja met een tartaar van tonijn. Van links naar rechts: op een groen blaadje een cilinder van soja, waarin een heerlijke tartaar van tonijn gestopt was. Daarnaast op een bedje van bulgur met garnaaltjes een rolletje van tonijn, gevuld met de krab, daarnaast gemarineerde tonijn, kort aangebakken aan één kant met ernaast een geweldig lekkere (favorietje van me) piccalillycrème. Eronder nog een veeg hoog op smaak zijnde chilimayonaise, wat een leuke aanvulling was bij de diverse hapjes en erboven een ijsje van komkommer en gember (geweldig!) op een heerlijke frisse komkommersalade. Een absoluut geweldig begin, ondanks of wellicht deze keer toch wel dankzij alle smaakjes.

De tweede wijn, een Hermanus Blanc de Blanc, Zuid-Afrika, ook al erg lekker begeleidde het tussengerecht. In kruidenboter gegaarde langoustinestaartjes met gruyèrekaas en verse zachte salami. 

Drie helaas net iets te lang gegaarde langoustinestaartjes troffen we aan met erbij veel brunoise van groentjes, waardoor de salami zat. Nog een erg lekker gepoft tomaatje ook trouwens. Ik vond dit gerecht iets minder, niet alleen omdat de staartjes dus te gaar waren, waardoor ze erg aan smaak verloren, maar vooral omdat ik salami, warm met groentjes, duf vind worden van smaak. En het at lastig. Het bord was prachtig, absoluut, maar ik had een lepel (zo’n platte, om je sausje mee op te kunnen scheppen) zeer op prijs gesteld.

We vervolgden met het hoofdgerecht. Gebraden fazant op gekonfijte zuurkool, jus van gevogelte en terrine van eendenlever. Een flinke portie troffen we aan.

Twee torentjes eigenlijk. De meest linkse bestond uit de heerlijk zachte zuurkool met erop een flinke plak van de tot een rollade verwerkte fazant en daarop dan weer het plakje eendenlever; ernaast een torentje van aardappelpuree, een flinke plak fazant en een stuk gekonfijte poot. Erbij verder nog zalvend zachte pompoenpuree, heerlijke gevogeltejus en een zilverui. En er stak ergens een stukje uitgebakken spek in, wat een fijn accent is altijd. Ik was erg tevreden over dit gerecht, echtgenoot vond de fazant iets te ver, maar die mening deel ik dus niet.
Erbij een Saint Clair (Pinot Noir), Marlborough, Nieuw Zeeland. Een ook alweer uiterst prettige wijn. De gastvrouw heeft een uitstekende wijnkennis en -keuze, erg leuk!

In plaats van direct naar het dessert te gaan en mij weer voor de keus te stellen had men hier bedacht in het menu een kaasgang op te nemen. Ontzettend leuk vond ik dat en eigenlijk ook wel gedurfd, want niet iedereen zal dat op prijs stellen, maar ik dus wel. Enorm zelfs!
Zo erg, dat ik vergat een foto te maken van het bord. Toen ik dat min of meer per ongeluk vertelde tegen een bedienende mijnheer kwam de gastvrouw even later met een bordje wat voor een andere tafel bedoeld was en vroeg of ik alsnog even een fotootje wilde maken. Bijzonder attent!
Een glaasje Vintage Port 2001 werd ingeschonken en op ons bordje troffen we van links naar rechts aan een stukje Comté met gelei van Sauternes, een plak brioche met vijg (geloof ik), een stukje Munster met erop een gemarineerde vijg en een rondje compote van kweepeer met erop een quenelle van roquefort. Allemaal even lekker. Prima kaasjes en ook de toevoegingen vond ik deze keer helemaal niet erg.

Het dessert had voor de nodige hoofdbrekens gezorgd bij de wijnkeuze, zo vertelde de gastvrouw, maar men had unaniem gekozen voor de Muscat de Frontignan, Clos de Noria, 2005, France en ik moet zeggen: hij was heerlijk en paste uitstekend bij het palet wat we op het bord aantroffen.
Een ronde rode bol, wat een mousse van hangop was met eromheen een gelei van veenbessen: heerlijk. Een brownie met sinaasappelgelei, die ik ietsjes minder vond, ijs van sinaasappel en olijfolie op een bedje van Granny Smith: geweldig lekker en een vierkantje van sinaasappelgelei met karamel. Een lekker dessert.

We sloten af met espresso en thee, waarbij we nog heerlijke friandises kregen en diep tevreden verlieten we dit bijzonder sympathieke restaurant. Om zeker naar terug te keren.

Parkheuvel in Rotterdam

Parkheuvel staat altijd op mijn lijstje, het blijft een grote favoriet van me, dus kwam het mooi uit dat er nog een tafeltje was op de dinsdagavond in de week van diningwiththestars. Een vier- (lunch) of vijf- (diner) gangenmenu bij een restaurant met 1, 2 of 3 sterren voor 50 €. Een restaurant met 2 sterren mag een toeslag van 15 € rekenen, eentje met 3 25.
Parkheuvel heeft er 2, dus het menu kostte 65 €.
Keurig op tijd wandelden we de trap op, deden zelf de deur open, het personeel stond binnen bovenaan op ons te wachten en we werden vriendelijk ontvangen in het vrijwel geheel gevulde restaurant. Voor een indruk van de inrichting verwijs ik naar de website .
Een prettige tafel bij het raam en een glaasje champagne. Pol Roger nog steeds hier. Erbij de inmiddels wel erg bekende en dus voor ons obligate knabbels. Het cilindertje met piccalilly, kaaskoekjes, witlofblaadjes in truffelmayonaise en macadamianoten met ras-el-hanout.
Het menu van deze avond werd ons toegelicht en het klonk uitstekend. We bekeken de wijnkaart, die uiteraard in orde, maar wel heel prijzig is en besloten, voornamelijk omdat onze favoriete Pacherenc inmiddels ontbreekt, tot het wijnarrangement wat hier 47.50 kost.

Brood, boter, zout en peper (geen olie!) verschenen, ijswater ook, zo ook een half flesje Badoit en het menu kon wat ons betreft beginnen.
Dat deed het ook met een amuse.
Een bitterbal van snert op roggebrood, met erbij schuim van rookworst en een streep Dijon-mayonaise. De bitterbal was lollig, het roggebrood gewoon, maar het schuim van de rookworst was alsof je pal naast de worsten van de Hema stond, wat een smaaksensatie zeg, leuk! Uiteraard zag het er prachtig uit allemaal.

De eerste wijn, een Naia Ordonez, Verdejo Rueda, 07, werd ingeschonken. Een wijn die wel al kennen, maar die we zeker appreciëren. Erbij de Salade Riche (ik blijf dat een vreemde naam vinden en eerlijk gezegd ook bepaald de lading niet dekkend). Een cannelloni van zoetzure koolrabi, gevuld met (komt die rare spelling weer) Barentszzee koningskrab lag onderaan het rechthoekige bord. Voor mij in een iets andere vorm bekend, maar toch heel gewoon weer lekker. Erboven een brandade van Stellendamse garnalen en mango. Een quenelle dus. Geweldig vol van smaak en gelukkig proefde ik niets van de mango, maar des te meer van de garnalen: heerlijk! En bovenaan een torentje wat een tartaar van Gasconne kalfsmuis betrof, gehuld in een lobbige gelei van ossenstaart, waarbij dan aan tafel een vinaigrette van spekjes werd geschonken. Erg lekker was dit minigerechtje. Uiteraard prachtig gedecoreerd met allerhande kruidjes en kleurige kleinigheden. Grappig dat we ook hier (bij De Zwethheul dus ook) de spekjesvinaigrette kregen. Een fijn begin.

Het tweede gerecht, Schots scheermes, gevuld met een stoof van grotchampignons en scheermes met een truffelcrème, werd begeleidt door een Orénia, Nusswitz, 08. Een Rhone wijn, die best lekker is.
Het scheermesgebeuren was heerlijk. Aards en toch vissig van smaak, de truffelcrème zeker niet overheersend, maar mooi aanwezig. Een mooi gerechtje.
We vervolgden met een in luchtige viscrème zacht gepocheerde tarbot met een ‘spiegelei’ van nieroogkreeftbouillon en pompoenzalf. Spiegelei hier tussen aanhalingstekens omdat op het perfect gepocheerde stukje tarbot een nagemaakt spiegeleitje lag, waarvan het ‘eiwit’ bestond uit gegeleerde nieroogkreeftbouillon en het ‘eigeel’ uit boterzachte pompoenzalf. Erg mooi, maar vooral ook erg lekker. Eronder nog wat groentjes, waaronder een groene asperge. Erbij overigens een Bourgogne Blanc, A. Grivault, Meursault, 08, die uiteraard in orde was.
Het pièce van deze avond was hertenkalf met hete bliksem, gelei van rode biet en een hertenkalfjus geparfumeerd met chartreuse. De jus werd aan tafel op het bord gedrapeerd. Onder de twee mooie stukken hertenkalf troffen we nog heerlijke sukade ervan aan, boterzacht en geweldig vol van smaak. De jus was lekker, maar ik herkende de chartreuse niet. Dat zal komen omdat ik nog nooit Chartreuse dronk. De hete bliksem kon me dan weer minder bekoren, ik ben nu eenmaal niet kapot van fruit in mijn warme maaltijd om het maar onparlementair te zeggen. Bovendien viel de rodebietsmaak van de streep gelei die eronder lag geheel weg en dat vond ik jammer, want van biet hou ik erg veel. Maar het vlees, zowel de sukade als de andere stukken, was heerlijk.
Erbij een geestige wijn, althans dat vond ik. Een Franse wijnmaker heeft wat stokken onder zijn armen genomen en die aangeplant in Noord Marokko en dat levert prima wijn op, die verkocht wordt onder de naam Tandem, Graillot/Thalvin. De wijn wordt gemaakt van de Syrah-druif.

Hierna liepen de wegen van echtgenoot en mij uiteen. Hij koos voor het dessert van het menu. Een stilgevroren (?) ijsmousse van tonkabonen in lagen opgebouwd met Valrhona chocolade, bladgoud en sinaasappelsuiker en hij trof een plaatje aan op zijn bord. En het was lekker ook, zo melde hij. Erbij een glaasje Moscatel de Molise, Zuid Oost Italië, 06. Een lekkere, niet te zoete, dessertwijn.
Ik wilde graag de kaaswagen, wat me een supplement van 10 € opleverde. De kaaswagen werd voorgereden en ik kon mijn keuze maken. Een fijne kaaswagen hier trouwens. Niet zo overladen, maar uiteraard keuze genoeg. Ik koos zes stukjes. Een geitje, een Chaource-achtige, een Langres, een Epoisses, een Vacherin en een roquefort. Allemaal prima kaasjes, mooi van temperatuur en mooi van rijping. Erbij de bekende peer en 2 plakken brood. En, ongevraagd, maar zeer gewenst, een glaasje witte wijn. Ik drink nu eenmaal graag een fijne witte wijn bij mijn kaas. Een glaasje Clos du Breuil, Montlouis, Francois Chidaine, Loire, 05, Een heerlijke wijn, die uitstekend ging bij alle kaasjes. Tevredenheid alom dus.

We sloten af met espresso. Maar liefst 3 kopjes elk met erbij nog heerlijke versnaperingen. Op een plateautje op tafel, maar ook nog vanaf een dienblaadje en bovendien ook nog heerlijke warme madeleines. Verwennerij dus.

Zeer tevreden verlieten we dit altijd sympathieke restaurant.

La Vilette in Rotterdam

Diningcity had een aanbieding: een viergangendiner incl. wijnen bij La Vilette voor 50 €. Nu is La Vilette een tijdje gesloten geweest, maar een aantal jonge enthousiastelingen waren van mening dat Rotterdam La Vilette niet kon missen en zij hebben dus een doorstart geregeld. De prijzen zijn iets vriendelijker dan voorheen, zie website, het vijfgangenmenu bv. kost 47,50 en dat is een keurige prijs, de gerechten, op een enkele uitzondering na, zijn wat simpeler. De inrichting is hetzelfde gebleven, de bediening en de keukenbrigade is geheel vernieuwd.
Op deze vrijdagavond had ik er afgesproken met twee dierbare vrienden, die ik veel te lang niet had gezien. Omdat het parkeren veel soepeler ging dan ik had verwacht, was ik iets te vroeg. Ik werd direct aan tafel genood, een prettige ronde tafel, precies zoals ik had gevraagd. Om de tijd te doden vroeg ik om een glaasje witte wijn (een witte Tarrani, heel aardig) en een karaf water. Geen probleem dat water, altijd een pluspunt wat mij betreft. De knabbels werden al neergezet en eerlijk gezegd koste het me grote moeite ervan af te blijven tot mijn tafelgenoten arriveerden.
Op een plateautje de bekende grote groene olijven, witlofblaadjes voor de verandering eens niet in truffelmayonaise, maar in een ander dipje, krokante koekjes in een dip met truffel, gekruide nootjes, plakjes droge worst en heerlijk chipjes. Lekkere knabbels.

De vrienden arriveerden, een glaasje Prosecco moest het weerzien begeleiden vonden we (jammer dat dat glaasje dan weer 8.50 moest kosten), brood en boter verscheen en het grote bijpraten begon.
Al vrij snel - we hadden de prosecco nog niet eens op en ook de knabbels waren nauwelijks aangeraakt - kwam het voorgerecht, maar dat hebben we een tijdje laten staan. Dat beviel de bediening geloof ik wat minder, maar dan lijkt me enig overleg wel op zijn plaats.

De eerste wijn werd ingeschonken, een Riesling Kabinet Trocken 2007, Eduard Schuster. Een lekkere wijn. De sommelier overigens heeft veel verstand van zijn wijnen en vertelt er ook op een prettige manier over, leuk.
De Riesling begeleide de goed op temperatuur zijnde in sesam gemarineerde tonijn met gamba en een sojadressing. Een vrij bekend gerecht, maar door de dressing en de krokante sesamkoekjes toch wel lekker. Tonijn kan me in al zijn saaiheid toch vaak wel bekoren, behalve natuurlijk als ie te ver gegaard is, maar daarvan was hier geen sprake. Goed klaargemaakt.
Even over de foto’s: mijn toestelletje was op het moment van dit etentje in Washington, dus is er gebruik gemaakt van een ander toestel met iets minder ervaring met het fotograferen van gerechtjes.

De tweede wijn, een Rosario Chardonnay Reserva 2008, land mij onbekend, was lekker. En paste goed bij de gegrilde dorade met souffleetjes van scheermes en een schuimige crème van langoustine. De topper van de avond direct, dit gerecht (de mooiste foto ook). Uitstekende dorade, heerlijke souffleetjes, een mooie zachte jus was het eigenlijk meer en erin nog wat groentjes. Heerlijk.

Het hoofdgerecht, gebraden zijlende à la bonne femme, jus van rode wijn en sjalot, was al bijna soldaat voordat we aan een foto dachten, vandaar de veldslag op het bord. Maar met name de sjalot maakte veel indruk, die was erg lekker. Het vlees was absoluut in orde, maar had wat mij betreft iets malser gemogen. Wat allemaal niet wegneemt dat hier uitstekend gekookt wordt. Erbij een glaasje Pinot Nero 2007, Tolloy, wat ik een lekkere wijn vond en passend bij de zijlende.

Zoals gebruikelijk als wij met zijn drietjes eten koos één van ons voor het dessert, cheesecake en wit chocolade-ijs, waar hij bijzonder tevreden mee was. Erbij voor hem een glaasje Santa Carolina, Late Harvest Sauvignon Blanc 2007, waar ik een slokje van mocht proeven, want ik was er erg nieuwsgierig naar: erg lekker. Dit glaasje viel overigens dan weer niet in het arrangement, maar ik trof het later niet aan op de rekening.
De andere tafelgenoot en ikzelf opteerden voor kaas. Niet de wagen kregen we te zien, maar een bordje kregen we. Het glaasje Pinot Nero was nog niet leeg, wat goed uitkwam, we waren tenslotte met de auto, dus dat dronken we uit bij de kaas.
We troffen aan een stukje Valencay (koemelk), een stukje le Timonoix (een notenkaasje), een stukje kruidnagelkaas en een puntje Cabrales. Erbij wat zoetigs en wat roggenbrood, maar dat eet ik nooit.

We sloten af met wat ronden espresso’s en koffie, waarbij we heerlijke madeleines en een slagroomdip/saus/crème kregen. Heel keurig werd de 2e ronde koffie niet gerekend, ik stel dat op prijs, dat soort gestes.

Samenvattend: een fijn restaurant (de inrichting is comfortabel, hoewel er met name op de toiletten nogal veel goud blinkt, zo van dat gouden-schoentjes-Rotterdams), er wordt uitstekend gekookt, de bediening is attent, soms wat joviaal maar dat stoort me niet. Ik hoop van harte dat deze jonge club enthousiaste mensen het gaat redden. Vooralsnog zag het er allemaal uitstekend uit, het restaurant was op deze vrijdagavond geheel gevuld en absoluut niet alleen met gasten die voor het diningcity-arrangement waren gekomen.

Au Concordia in Luik

Op deze laatste dag van de herfstvakantie ondernamen we zoals we meestal doen een familie-uitstapje. Ons doel was het nieuwe station in Luik.

Luik-Guillemins.
Ontworpen door Santiago Calatrava. Ontwerpen van diverse Spaanse architecten spreken ons vaak aan, zo bezochten we rondom Parijs en Montpellier ook de bouwwerken van Bofill.
Niet al te vroeg vertrokken we in de regen, maar gaandeweg de reis knapte het weer op. Het werd uiteindelijk zelfs heel mooi weer, zulk mooi weer zelfs dat we in Hasselt nog een pintje op een terras konden drinken.
Maar eerst bezochten we natuurlijk het station.
Mooi vonden we het. Het is een klein station en wellicht wat tochtig toch, maar beslist een aanwinst voor de stad.
Het was eigenlijk de bedoeling op de terugweg te eten bij De Beiaard, het restaurant bij de Abdij van Postel, die zo mooi in de bossen ligt, maar na veel gezoek, gebel en gefax kwam ik erachter dat ze op verlof waren. Bovendien had Ole die avond nog een feestje wat hij graag wilde bezoeken. We gooiden de plannen dus om en besloten in Luik gewoon simpel te lunchen en dan toch de route langs Hasselt-Mol-Postel te rijden om bij de abdijwinkel wat kaasjes te kopen.
Na het uitgebreide bezoek dus aan het station wandelden we het wijkje wat erbij ligt in en in één van de zijstraten ontdekten we een brasserie, restaurant le Concordia, met de typische gerechten die we zochten. Een tafel voor 4 was er nog en we bestelden wat te drinken.
Vreemd was dat ze hier maar 1 soort bier hadden, Jupiler, dus de jongens bestelden allebei wat fris. Voor ons een pichet witte wijn en wat flessen water. Aan karaffen doen ze hier niet.
Brood kwam en de kaart.
We waren er snel uit. Beide zonen wilde de slakken
wij wilden allebei de oesters.
De slakken waren erg lekker was het oordeel en ook wij waren tevreden met de oesters.
Niks geen vinaigrette erbij, wel wat dunne sneetjes bruin brood met wat boter en een halve citroen. Peper stond op tafel. Goeie oesters.
Als hoofdgerecht had Ole gekozen voor de rumpsteak met een champignon-roomsaus en hij was meer dan tevreden, hij zat werkelijk te smullen.
Maurits koos de halve kip. Warm. Je kon kiezen uit warm en koud, dat vond ik dan wel weer geestig, eerlijk gezegd heb ik dat in Nederland nooit gezien. Maar zijn kip was geweldig, want geheel ontbeend met nog een lekker jus-tje erbij. Tevredenheid alom dus bij de heren.
Wij kozen ondanks het zonnetje eensgezind voor de choucroute. Het was al eeuwen geleden eigenlijk dat we dat gegeten hadden en we werden niet teleurgesteld.
Heerlijke zuurkool, geweldig vlees (casselerib, diverse soorten heerlijk spek en worst) en lekkere aardappelpuree. Gewoon goed eten dus.

Ruimte voor dessert hadden we niet meer, dus na wat espresso verlieten we deze vriendelijke brasserie. Eten in België is toch eigenlijk gewoon altijd goed, waarom we in Nederland toch zoveel ondermaatse toestanden hebben blijft me een raadsel.
Op de terugreis nog een stop gemaakt in Hasselt, zo’n heerlijke winkelstad vind ik dat. Een Corsendonkje gedronken op de Markt en uiteindelijk kwamen we terecht bij de Abdij van Postel, waar we in de abdijwinkel wat kaasjes en biertjes hebben gekocht. Een uiterst onvriendelijke dame daar trouwens, niet leuk. Aan de overkant was een uitspanning die wel open was, dus een Posteltje moest geproefd worden.
Aansluitend zijn we rustig naar huis getuft, waar Ole naar zijn feestje ging en wij wat later op de avond de kaasjes hebben gegeten.
Een genoeglijke dag was het.

N.B. Op de rekening (een website hebben ze niet) stond geen naam, op de creditcardslip wel. Le Concordia staat er, maar al surfend op internet kom ik toch vaker Au Concordia tegen. Klinkt ook beter vind ik, dus niet meer Le, maar Au.

De Hermitage in Rijsoord

Een hele tijd geleden kwam er een mail binnen van De Hermitage, waarin onder andere hun geplande activiteiten voor het najaar vermeld werden. Daarin werd gesproken over een ‘oester en parelavond’. Omdat onze agenda’s, zeker in het najaar, afgrijselijk vol zijn heb ik destijds maar direct gebeld met de vraag of de datum al bekend was. Dat was niet het geval, maar ook de datum zou per mail bekend gemaakt worden. Toen de mail dus binnenkwam heb ik direct gebeld om te reserveren. Tot mijn verbazing stonden we al bij de reserveringen. Aan de ene kant vind ik dat vreselijk attent, aan de andere kant weet ik niet precies wat ik ervan moet denken, want stel nu dat we niet zouden hebben gekund, dan was het niet bij me opgekomen, omdat ik het nl. helemaal niet verwacht had dat we op de lijst zouden staan, om af te bellen. Maar goed, de reservering stond en dat was prima.

We werden deze vrijdagavond tussen 19.00 en 19.30 verwacht. De avond zou in het teken staan van de oester en wat hij produceert, nl. parels. Een professional, Peter Groeneboom, zou ons in het kort iets vertellen over het fenomeen en er zou veel te zien zijn aan parels in allerlei verschijningsvormen en toepassingen in sieraden. Ook mevrouw Erna van der Jagt zou aanwezig zijn om ons op de hoogte te brengen van de laatste hoedencouture.

Een passend menu à 69 €, het Menu des Perles zou geserveerd worden, een bijpassend wijnarrangement zou op 30 € komen.
Vol verwachting klopten onze harten.....

De ontvangst was zoals altijd correct en vriendelijk. Een prettige ronde tafel in het niet geheel gevulde restaurant werd ons aangeboden en we begonnen met wat glazen champagne. Moët et Chandon hier en in orde. Erbij wat knabbels.
Op een stokje een koekje van maïs met popcorn en een ‘taartje’ van knolselderij, omhuld met witte wijngelei met ertussen een pasta van macadamianootjes.
Bepaald niet opzienbarend deze knabbels, ik heb ze hier wel beter gegeten.
Brood, boter, olijfolie, biologische uit Val Paradiso, zout, peper en ijswater kwam op tafel. Bubbelwater voor echtgenoot en de eerste wijn werd ingeschonken.

Ik ben vergeten de wijnen op te schrijven en ook om ernaar te vragen, onze humeuren zakten in de loop van de avond behoorlijk in helaas. Maar de wijnen waren prima in orde allemaal en er werd ook prettig bijgeschonken.
Bij de amuse overigens dronken we gewoon nog een glaasje champagne, want het ging om wilde oester en platte oester, beide kort verwarmd met een lichte saus met aroma’s van gemberwortel en citroengras.
Nu ben ik een liefhebber van oester puur, maar deze oesters, een ballon en een creuse waren heerlijk. Een mooi begin.

We vervolgden met het eerste voorgerecht, taartje van Alaska King Krab met gebakken langoustine, sabayon van witbier en yuzu.

Een mooi rondje - het taartje dus - van een salade met de krab (waarom toch altijd een salade en nooit eens stukken krab?), die lekker was, maar niet hemelbestormend. Waarmee ik bedoel dat die salade altijd overal hetzelfde is helaas. De langoustine was perfect en erg lekker en ook het sausje, de sabayon was mooi op smaak. Al met al toch een fijn gerecht.

Het tweede voorgerecht, geroosterde tarbot met coquille Saint Jacques en vinaigrette van aceto balsamico en rode biet, kon me meer bekoren.
Werkelijk perfecte tarbot en coquilles met een heerlijke vinaigrette ondanks de aceto balsamico en heerlijke groentjes erbij en eronder. Echt erg lekker.

Hierna volgde een helaas nogal saaie uiteenzetting over alle oestersoorten en schelpen, die we allemaal mochten bevoelen, waardoor mij eerlijk gezegd de lust om bij de sieraden te gaan kijken werd ontnomen.
We vervolgden het menu met een klassieker van De Hermitage, waar ik helemaal dol op ben. De truffelrisotto met paddestoelen en truffelsaus.

In een eerdere recensie ben ik hier al lyrisch over geweest en ook nu vond ik het weer geweldig lekker. Tot en met de groene asperge die erop bovenop lag toe. Echt een gerechtje om voor om te rijden vind ik dit.

We vervolgden met een toelichting van de mevrouw van de hoeden, die behoorlijk interessant was. Ik hou wel van hoeden en ze had bijzonder leuke exemplaren bij zich. Ook de techniek van het maken was interessant. Leuk dus!

Het hoofdgerecht van deze avond was luchtgedroogde en gebraden ossenhaas van het Simmenthaler rund met vadouvansaus.
Ik ben helaas vergeten een foto van het gerecht te maken, maar het zag er prachtig uit. Twee mooie plakken ossenhaas met een heerlijke saus (iedereen weet tegenwoordig wel wat vadouvan is dus dat ga ik niet toelichten) met erbij wat groentjes. Ook alweer een uitstekend gerecht. Het Simmenthaler rund is beter bekend als de Milkakoe trouwens. Alleen niet lila.....

We sloten af met een chocoladetaartje met verveinesorbet, ananascompote en ‘parels’.
Een aardig dessert, maar niet meer dan dat.

Uiteraard wel leuk bedacht, gezien het thema van de avond.

Koffie wilden we niet meer en na het betalen van de rekening verlieten we dit gastvrije restaurant. Of dit soort thema-avonden aan ons besteed is, weet ik eerlijk gezegd niet. Wat ik wel weet, is dat hier uitstekend wordt gekookt.

De Zwethheul in Schipluiden

Op deze zaterdagavond van het jaarlijkse werkgroepweekend gingen we naar De Zwethheul. Een geheel verbouwde Zwethheul, van binnen dan. Terracottatinten, krukken, bankjes, hout en een lange bar vormen tegenwoordig de lounge. Aan de entree is weinig veranderd. Hoe het restaurant er nu uitziet weet ik niet, maar ook daar waren de kleurstellingen warmer dan voorheen. In de serre waar ons gezelschap de maaltijd zou gebruiken was voorzover ik kon zien alleen de vloerbedekking veranderd en uiteraard, maar dat was al eerder gebeurd, de raamdecoratie.
We begonnen met een aperitief in de lounge, voor de meesten van ons een witte wijn, voor een enkeling een glaasje champagne. Moët et Chandon volgens mij.
Er bij wat knabbels. Of zoals men het hier noemt: Westlandse groentegarnituren. Een glaasje met miniworteltjes en een prettig zoutje onderin, een glaasje met julienne van bleekselderij, een glaasje met groene aspergepunten met een crèmetje van het één of het ander, nog een glaasje met gemarineerde schijfjes radijs aan een stokje en tot slot een glaasje met diverse chipjes, o.a. van chorizo en iemand meende ook biet te proeven. Leuk om mee te beginnen. Het worteltje vond ik het geestigst.
Erna in een puntzakje een gepaneerde ‘visstick’ van tong met onderin een remouladesaus. Lekker en geinig, maar wel lastig te eten.
Tot slot in de lounge een glaasje met een ravioli met tong en truffel in een prettig schuimend sausje. De truffel is mij geheel ontgaan, wat ik niet erg vind, de ravioli vond ik erg lekker.
Aansluitend werden we aan tafel genood in de behoorlijk duistere serre, maar gelukkig heeft men hier dimmers, dus het licht kon op een voor mij normaal niveau gezet worden. Ik zie nu eenmaal graag wat ik eet. Waters, boter en brood waren de hele avond in ruime mate voorhanden.

De eerste wijn, een Vouvray ‘Les Argiles’ 2007, Frankrijk, François Chidaine, Vouvray, werd ingeschonken. Een prettige, lichte wijn, die niet heel veel indruk op me maakte.
We genoten deze avond van het menu Mario’s favorieten.
Dat betekende in ieder geval nog een amuse.
Paling en risotto, citroen en runderbouillon. Op heerlijke risotto met een lichte citroentoets troffen we twee stukjes paling aan, erbij een reepje gekonfijte citroen en de runderbouillon werd er aan tafel bijgeschonken. Een mooi gerechtje, met sterke smaken die elkaar niet wegdrukten, maar wonderwel aanvulden. Erbij nog een kroepoekje van het een of het ander en de toon voor rest van de maaltijd was wat mij betreft gezet.

De Vouvray begeleidde ook het eerste voorgerecht.
Tonijn.

Als tartaar met gebakken nieroogkreeft. Granny Smithappel en romige limoendressing.
Een mooi rondje tonijntartaar afgedekt met ik meen toch echt een plakje zwaardvis, ik kan me nl. niet voorstellen dat dat ook die appel was en erop blijkbaar de nieroogkreeft. Ik zelf zou zweren dat het een langoustine was, maar goed, op het menu staat anders. In die nieroogkreeft/langoustine stond een chipje van Granny Smith (daar wordt je tegenwoordig overal mee doodgegooid tenslotte) en ernaast allerlei piepkleine blokjes van de appel, rauw, als gelei en zelfs gedroogd. Het geheel werd vervolmaakt door de romige limoendressing. Erg lekker was het.
Het tweede gerechtje was schol. Op de graat gebakken, aardappelpuree, spekkruim en dressing van snijbonen.
Een mooi stukje schol troffen we aan, perfect van cuisson. Ernaast een dotje heerlijk romige aardappelpuree met een lange sliert snijboon en daarnaast een crème van snijboon, die hoog op smaak was. Het spekkruim mét vet werd over de vis geschonken en dat was heerlijk.
Erg prettig, een kok, die een beetje vet niet schuwt! Een mooi gerecht vond ik dit, de snijboontoevoegingen vond ik erg leuk en smaakvol.
Erbij trouwens een wijn die ik erg lekker verrassend vond. Een Ox 2006, Domaine Trapet, Alsace. Het is dat het de typische fles was, maar anders zou ik hem nooit als een Elzasser herkend hebben. Een wijn om te onthouden.

We vervolgden met een andere wijn, een Saint Joseph ‘Le Lombard’ Blanc 2008, Domaine Yves Cuilleron, Saint Joseph. Een wat moeilijkere wijn dit. Ik vond hem erg lekker, maar ik hou ook wel van die Rhonewijnen, maar ik geloof niet dat iedereen er nu zo weg van was.
In ieder geval begeleidde hij de tarbot. Gebakken, puree van witte uien, gepofte sjalot en jus met kappertjes en bosui.
Precies dat troffen we ook aan. De tarbot was perfect, de puree van de uien was lekker, erop nog een reep prei, de jus met de kappertjes en de bosui zat in een apart bakje en desgewenst kon je dat over de vis kiepen. De gepofte sjalot lag ernaast en was ook gewoon lekker. In al zijn eenvoud een uitstekend gerecht.

Het laatste voorgerecht (of tussengerecht, wat men wil) was kreeft.
Zacht gegaard, wortelpuree en sabayon van dragon. Een lief gerechtje met een flink stuk heerlijke kreeft. De wortelpuree was zuigend zacht en de sabayon van dragon was heerlijk. Genieten dus.
Erbij een Riesling ‘Donatus’ 2007, Weingut Kurt Angerer, Kamptal, Oostenrijk. Heerlijke wijn, ze kunnen er toch wat van tegenwoordig in Oostenrijk.

Het hoofdgerecht was kalfshaas.
Gepocheerd , gebakken spek, gepocheerde kalfsmerg, linzen Du Puy en schuimige saus van kalf. Een flinke portie. Precies dat troffen we trouwens ook aan op het bord. Een flink stuk heerlijk gepocheerde kalfshaas, een lange reep gebakken spek, een mergpijpje met de kalfsmerg, eronder de linzen met sjalotten en eroverheen de schuimige saus. Op de foto zie ik nog een rondje van iets, maar ik ben volledig vergeten wat het was. Mocht het me nog te binnen schieten, dan vul ik het alsnog aan.
Erbij een Kunstler 2006, Spätburgunder, Rheingau. Een wijn die ik wel ken en die ik ook erg prettig vind. Hij deed het uitstekend bij het kalf.

Er was nog iets pré-desserterigs, maar dat had niemand eigenlijk door, dus dat ging in één ruk door met het dessert.
Het dessert was citroen.
Op verschillende manieren bereid, crème, melksorbet en posset.
Het pré-dessertje was iets met mango en een rietje, lekker! Het dessert was inderdaad citroen. Op de posset na, die lastig te vinden was op het volle bord, was alles naar mijn smaak te zuur. De nuance viel geheel weg en mijn mond trok nog net niet samen. Jammer, want een citroendessertje kan zo verfrissend werken tenslotte.
Erbij een glaasje Jurançon, vin doux naturel 2005, Domaine de Souch, Jurançon, die ik nogal gewoontjes vind eerlijk gezegd.

We sloten af met koffie en friandises en voor enkelen een digestief. Ik probeerde een eau-de-vie de Sapin en die was lekker. Echt zo’n struiken eau-de-vie. Bij de friandises nog heerlijke chocoladelolly's.
Behoorlijk tevreden verlieten we dit prettige restaurant, het was weer eens verwennerij