Welkom op mijn weblog.
Ik plaats hier regelmatig verslagen van mijn/onze restaurantbezoeken.
Veel recensies zijn inmiddels opgeslagen in het archief. Door op een van de categorieën te klikken worden ze allemaal zichtbaar. Ook via de zoekfunctie zijn restaurants te vinden.
Veel leesplezier gewenst.
Diningcity had een aanbieding: een viergangendiner incl. wijnen bij La Vilette voor 50 €. Nu is La Vilette een tijdje gesloten geweest, maar een aantal jonge enthousiastelingen waren van mening dat Rotterdam La Vilette niet kon missen en zij hebben dus een doorstart geregeld. De prijzen zijn iets vriendelijker dan voorheen, zie website, het vijfgangenmenu bv. kost 47,50 en dat is een keurige prijs, de gerechten, op een enkele uitzondering na, zijn wat simpeler. De inrichting is hetzelfde gebleven, de bediening en de keukenbrigade is geheel vernieuwd.
Op deze vrijdagavond had ik er afgesproken met twee dierbare vrienden, die ik veel te lang niet had gezien. Omdat het parkeren veel soepeler ging dan ik had verwacht, was ik iets te vroeg. Ik werd direct aan tafel genood, een prettige ronde tafel, precies zoals ik had gevraagd. Om de tijd te doden vroeg ik om een glaasje witte wijn (een witte Tarrani, heel aardig) en een karaf water. Geen probleem dat water, altijd een pluspunt wat mij betreft. De knabbels werden al neergezet en eerlijk gezegd koste het me grote moeite ervan af te blijven tot mijn tafelgenoten arriveerden. 
Op een plateautje de bekende grote groene olijven, witlofblaadjes voor de verandering eens niet in truffelmayonaise, maar in een ander dipje, krokante koekjes in een dip met truffel, gekruide nootjes, plakjes droge worst en heerlijk chipjes. Lekkere knabbels.
De vrienden arriveerden, een glaasje Prosecco moest het weerzien begeleiden vonden we (jammer dat dat glaasje dan weer 8.50 moest kosten), brood en boter verscheen en het grote bijpraten begon.
Al vrij snel - we hadden de prosecco nog niet eens op en ook de knabbels waren nauwelijks aangeraakt - kwam het voorgerecht, maar dat hebben we een tijdje laten staan. Dat beviel de bediening geloof ik wat minder, maar dan lijkt me enig overleg wel op zijn plaats.
De eerste wijn werd ingeschonken, een Riesling Kabinet Trocken 2007, Eduard Schuster. Een lekkere wijn. De sommelier overigens heeft veel verstand van zijn wijnen en vertelt er ook op een prettige manier over, leuk.
De Riesling begeleide de goed op temperatuur zijnde in sesam gemarineerde tonijn met gamba en een sojadressing. Een vrij bekend gerecht, maar door de dressing en de krokante sesamkoekjes toch wel lekker. Tonijn kan me in al zijn saaiheid toch vaak wel bekoren, behalve natuurlijk als ie te ver gegaard is, maar daarvan was hier geen sprake. Goed klaargemaakt.
Even over de foto’s: mijn toestelletje was op het moment van dit etentje in Washington, dus is er gebruik gemaakt van een ander toestel met iets minder ervaring met het fotograferen van gerechtjes.
De tweede wijn, een Rosario Chardonnay Reserva 2008, land mij onbekend, was lekker. 
En paste goed bij de gegrilde dorade met souffleetjes van scheermes en een schuimige crème van langoustine. De topper van de avond direct, dit gerecht (de mooiste foto ook). Uitstekende dorade, heerlijke souffleetjes, een mooie zachte jus was het eigenlijk meer en erin nog wat groentjes. Heerlijk.
Het hoofdgerecht, gebraden zijlende à la bonne femme, jus van rode wijn en sjalot, was al bijna soldaat voordat we aan een foto dachten, vandaar de veldslag op het bord. 
Maar met name de sjalot maakte veel indruk, die was erg lekker. Het vlees was absoluut in orde, maar had wat mij betreft iets malser gemogen. Wat allemaal niet wegneemt dat hier uitstekend gekookt wordt. Erbij een glaasje Pinot Nero 2007, Tolloy, wat ik een lekkere wijn vond en passend bij de zijlende.
Zoals gebruikelijk als wij met zijn drietjes eten koos één van ons voor het dessert, cheesecake en wit chocolade-ijs, waar hij bijzonder tevreden mee was.
Erbij voor hem een glaasje Santa Carolina, Late Harvest Sauvignon Blanc 2007, waar ik een slokje van mocht proeven, want ik was er erg nieuwsgierig naar: erg lekker. Dit glaasje viel overigens dan weer niet in het arrangement, maar ik trof het later niet aan op de rekening.
De andere tafelgenoot en ikzelf opteerden voor kaas. Niet de wagen kregen we te zien, maar een bordje kregen we. Het glaasje Pinot Nero was nog niet leeg, wat goed uitkwam, we waren tenslotte met de auto, dus dat dronken we uit bij de kaas.
We troffen aan een stukje Valencay (koemelk), een stukje le Timonoix (een notenkaasje), een stukje kruidnagelkaas en een puntje Cabrales. Erbij wat zoetigs en wat roggenbrood, maar dat eet ik nooit.
We sloten af met wat ronden espresso’s en koffie, waarbij we heerlijke madeleines en een slagroomdip/saus/crème kregen. Heel keurig werd de 2e ronde koffie niet gerekend, ik stel dat op prijs, dat soort gestes.
Samenvattend: een fijn restaurant (de inrichting is comfortabel, hoewel er met name op de toiletten nogal veel goud blinkt, zo van dat gouden-schoentjes-Rotterdams), er wordt uitstekend gekookt, de bediening is attent, soms wat joviaal maar dat stoort me niet. Ik hoop van harte dat deze jonge club enthousiaste mensen het gaat redden. Vooralsnog zag het er allemaal uitstekend uit, het restaurant was op deze vrijdagavond geheel gevuld en absoluut niet alleen met gasten die voor het diningcity-arrangement waren gekomen.
Op deze laatste dag van de herfstvakantie ondernamen we zoals we meestal doen een familie-uitstapje. Ons doel was het nieuwe station in Luik.
Luik-Guillemins. 
Ontworpen door Santiago Calatrava. Ontwerpen van diverse Spaanse architecten spreken ons vaak aan, zo bezochten we rondom Parijs en Montpellier ook de bouwwerken van Bofill.
Niet al te vroeg vertrokken we in de regen, maar gaandeweg de reis knapte het weer op. Het werd uiteindelijk zelfs heel mooi weer, zulk mooi weer zelfs dat we in Hasselt nog een pintje op een terras konden drinken.
Maar eerst bezochten we natuurlijk het station. 
Mooi vonden we het. Het is een klein station en wellicht wat tochtig toch, maar beslist een aanwinst voor de stad.
Het was eigenlijk de bedoeling op de terugweg te eten bij De Beiaard, het restaurant bij de Abdij van Postel, die zo mooi in de bossen ligt, maar na veel gezoek, gebel en gefax kwam ik erachter dat ze op verlof waren. Bovendien had Ole die avond nog een feestje wat hij graag wilde bezoeken. We gooiden de plannen dus om en besloten in Luik gewoon simpel te lunchen en dan toch de route langs Hasselt-Mol-Postel te rijden om bij de abdijwinkel wat kaasjes te kopen.
Na het uitgebreide bezoek dus aan het station wandelden we het wijkje wat erbij ligt in en in één van de zijstraten ontdekten we een brasserie, restaurant le Concordia, met de typische gerechten die we zochten. Een tafel voor 4 was er nog en we bestelden wat te drinken.
Vreemd was dat ze hier maar 1 soort bier hadden, Jupiler, dus de jongens bestelden allebei wat fris. Voor ons een pichet witte wijn en wat flessen water. Aan karaffen doen ze hier niet.
Brood kwam en de kaart.
We waren er snel uit. Beide zonen wilde de slakken
wij wilden allebei de oesters.
De slakken waren erg lekker was het oordeel en ook wij waren tevreden met de oesters.
Niks geen vinaigrette erbij, wel wat dunne sneetjes bruin brood met wat boter en een halve citroen. Peper stond op tafel. Goeie oesters.
Als hoofdgerecht had Ole gekozen voor de rumpsteak met een champignon-roomsaus en hij was meer dan tevreden, hij zat werkelijk te smullen.
Maurits koos de halve kip. Warm. Je kon kiezen uit warm en koud, dat vond ik dan wel weer geestig, eerlijk gezegd heb ik dat in Nederland nooit gezien. Maar zijn kip was geweldig, want geheel ontbeend met nog een lekker jus-tje erbij. Tevredenheid alom dus bij de heren.
Wij kozen ondanks het zonnetje eensgezind voor de choucroute. Het was al eeuwen geleden eigenlijk dat we dat gegeten hadden en we werden niet teleurgesteld.
Heerlijke zuurkool, geweldig vlees (casselerib, diverse soorten heerlijk spek en worst) en lekkere aardappelpuree. Gewoon goed eten dus.
Ruimte voor dessert hadden we niet meer, dus na wat espresso verlieten we deze vriendelijke brasserie. Eten in België is toch eigenlijk gewoon altijd goed, waarom we in Nederland toch zoveel ondermaatse toestanden hebben blijft me een raadsel.
Op de terugreis nog een stop gemaakt in Hasselt, zo’n heerlijke winkelstad vind ik dat. Een Corsendonkje gedronken op de Markt en uiteindelijk kwamen we terecht bij de Abdij van Postel, waar we in de abdijwinkel wat kaasjes en biertjes hebben gekocht. Een uiterst onvriendelijke dame daar trouwens, niet leuk. Aan de overkant was een uitspanning die wel open was, dus een Posteltje moest geproefd worden.
Aansluitend zijn we rustig naar huis getuft, waar Ole naar zijn feestje ging en wij wat later op de avond de kaasjes hebben gegeten.
Een genoeglijke dag was het.
N.B. Op de rekening (een website hebben ze niet) stond geen naam, op de creditcardslip wel. Le Concordia staat er, maar al surfend op internet kom ik toch vaker Au Concordia tegen. Klinkt ook beter vind ik, dus niet meer Le, maar Au.
Een hele tijd geleden kwam er een mail binnen van De Hermitage, waarin onder andere hun geplande activiteiten voor het najaar vermeld werden. Daarin werd gesproken over een ‘oester en parelavond’. Omdat onze agenda’s, zeker in het najaar, afgrijselijk vol zijn heb ik destijds maar direct gebeld met de vraag of de datum al bekend was. Dat was niet het geval, maar ook de datum zou per mail bekend gemaakt worden. Toen de mail dus binnenkwam heb ik direct gebeld om te reserveren. Tot mijn verbazing stonden we al bij de reserveringen. Aan de ene kant vind ik dat vreselijk attent, aan de andere kant weet ik niet precies wat ik ervan moet denken, want stel nu dat we niet zouden hebben gekund, dan was het niet bij me opgekomen, omdat ik het nl. helemaal niet verwacht had dat we op de lijst zouden staan, om af te bellen. Maar goed, de reservering stond en dat was prima.
We werden deze vrijdagavond tussen 19.00 en 19.30 verwacht. De avond zou in het teken staan van de oester en wat hij produceert, nl. parels. Een professional, Peter Groeneboom, zou ons in het kort iets vertellen over het fenomeen en er zou veel te zien zijn aan parels in allerlei verschijningsvormen en toepassingen in sieraden. Ook mevrouw Erna van der Jagt zou aanwezig zijn om ons op de hoogte te brengen van de laatste hoedencouture.
Een passend menu à 69 €, het Menu des Perles zou geserveerd worden, een bijpassend wijnarrangement zou op 30 € komen.
Vol verwachting klopten onze harten.....
De ontvangst was zoals altijd correct en vriendelijk. Een prettige ronde tafel in het niet geheel gevulde restaurant werd ons aangeboden en we begonnen met wat glazen champagne. Moët et Chandon hier en in orde. Erbij wat knabbels. 
Op een stokje een koekje van maïs met popcorn en een ‘taartje’ van knolselderij, omhuld met witte wijngelei met ertussen een pasta van macadamianootjes.
Bepaald niet opzienbarend deze knabbels, ik heb ze hier wel beter gegeten.
Brood, boter, olijfolie, biologische uit Val Paradiso, zout, peper en ijswater kwam op tafel. Bubbelwater voor echtgenoot en de eerste wijn werd ingeschonken.
Ik ben vergeten de wijnen op te schrijven en ook om ernaar te vragen, onze humeuren zakten in de loop van de avond behoorlijk in helaas. Maar de wijnen waren prima in orde allemaal en er werd ook prettig bijgeschonken.
Bij de amuse overigens dronken we gewoon nog een glaasje champagne, want het ging om wilde oester en platte oester, beide kort verwarmd met een lichte saus met aroma’s van gemberwortel en citroengras. 
Nu ben ik een liefhebber van oester puur, maar deze oesters, een ballon en een creuse waren heerlijk. Een mooi begin.
We vervolgden met het eerste voorgerecht, taartje van Alaska King Krab met gebakken langoustine, sabayon van witbier en yuzu.
Een mooi rondje - het taartje dus - van een salade met de krab (waarom toch altijd een salade en nooit eens stukken krab?), die lekker was, maar niet hemelbestormend. Waarmee ik bedoel dat die salade altijd overal hetzelfde is helaas. De langoustine was perfect en erg lekker en ook het sausje, de sabayon was mooi op smaak. Al met al toch een fijn gerecht.
Het tweede voorgerecht, geroosterde tarbot met coquille Saint Jacques en vinaigrette van aceto balsamico en rode biet, kon me meer bekoren.
Werkelijk perfecte tarbot en coquilles met een heerlijke vinaigrette ondanks de aceto balsamico en heerlijke groentjes erbij en eronder. Echt erg lekker.
Hierna volgde een helaas nogal saaie uiteenzetting over alle oestersoorten en schelpen, die we allemaal mochten bevoelen, waardoor mij eerlijk gezegd de lust om bij de sieraden te gaan kijken werd ontnomen.
We vervolgden het menu met een klassieker van De Hermitage, waar ik helemaal dol op ben. De truffelrisotto met paddestoelen en truffelsaus. 
In een eerdere recensie ben ik hier al lyrisch over geweest en ook nu vond ik het weer geweldig lekker. Tot en met de groene asperge die erop bovenop lag toe. Echt een gerechtje om voor om te rijden vind ik dit.
We vervolgden met een toelichting van de mevrouw van de hoeden, die behoorlijk interessant was. Ik hou wel van hoeden en ze had bijzonder leuke exemplaren bij zich. Ook de techniek van het maken was interessant. Leuk dus!
Het hoofdgerecht van deze avond was luchtgedroogde en gebraden ossenhaas van het Simmenthaler rund met vadouvansaus.
Ik ben helaas vergeten een foto van het gerecht te maken, maar het zag er prachtig uit. Twee mooie plakken ossenhaas met een heerlijke saus (iedereen weet tegenwoordig wel wat vadouvan is dus dat ga ik niet toelichten) met erbij wat groentjes. Ook alweer een uitstekend gerecht. Het Simmenthaler rund is beter bekend als de Milkakoe trouwens. Alleen niet lila.....
We sloten af met een chocoladetaartje met verveinesorbet, ananascompote en ‘parels’.
Een aardig dessert, maar niet meer dan dat.
Uiteraard wel leuk bedacht, gezien het thema van de avond.
Koffie wilden we niet meer en na het betalen van de rekening verlieten we dit gastvrije restaurant. Of dit soort thema-avonden aan ons besteed is, weet ik eerlijk gezegd niet. Wat ik wel weet, is dat hier uitstekend wordt gekookt.
Op deze zaterdagavond van het jaarlijkse werkgroepweekend gingen we naar De Zwethheul. Een geheel verbouwde Zwethheul, van binnen dan. Terracottatinten, krukken, bankjes, hout en een lange bar vormen tegenwoordig de lounge. Aan de entree is weinig veranderd. Hoe het restaurant er nu uitziet weet ik niet, maar ook daar waren de kleurstellingen warmer dan voorheen. In de serre waar ons gezelschap de maaltijd zou gebruiken was voorzover ik kon zien alleen de vloerbedekking veranderd en uiteraard, maar dat was al eerder gebeurd, de raamdecoratie.
We begonnen met een aperitief in de lounge, voor de meesten van ons een witte wijn, voor een enkeling een glaasje champagne. Moët et Chandon volgens mij.
Er bij wat knabbels.
Of zoals men het hier noemt: Westlandse groentegarnituren. Een glaasje met miniworteltjes en een prettig zoutje onderin, een glaasje met julienne van bleekselderij, een glaasje met groene aspergepunten met een crèmetje van het één of het ander, nog een glaasje met gemarineerde schijfjes radijs aan een stokje en tot slot een glaasje met diverse chipjes, o.a. van chorizo en iemand meende ook biet te proeven. Leuk om mee te beginnen. Het worteltje vond ik het geestigst.
Erna in een puntzakje een gepaneerde ‘visstick’ van tong met onderin een remouladesaus. Lekker en geinig, maar wel lastig te eten.
Tot slot in de lounge een glaasje met een ravioli met tong en truffel in een prettig schuimend sausje. De truffel is mij geheel ontgaan, wat ik niet erg vind, de ravioli vond ik erg lekker. 
Aansluitend werden we aan tafel genood in de behoorlijk duistere serre, maar gelukkig heeft men hier dimmers, dus het licht kon op een voor mij normaal niveau gezet worden. Ik zie nu eenmaal graag wat ik eet. Waters, boter en brood waren de hele avond in ruime mate voorhanden.
De eerste wijn, een Vouvray ‘Les Argiles’ 2007, Frankrijk, François Chidaine, Vouvray, werd ingeschonken. Een prettige, lichte wijn, die niet heel veel indruk op me maakte.
We genoten deze avond van het menu Mario’s favorieten.
Dat betekende in ieder geval nog een amuse.
Paling en risotto, citroen en runderbouillon.
Op heerlijke risotto met een lichte citroentoets troffen we twee stukjes paling aan, erbij een reepje gekonfijte citroen en de runderbouillon werd er aan tafel bijgeschonken. Een mooi gerechtje, met sterke smaken die elkaar niet wegdrukten, maar wonderwel aanvulden. Erbij nog een kroepoekje van het een of het ander en de toon voor rest van de maaltijd was wat mij betreft gezet.
De Vouvray begeleidde ook het eerste voorgerecht.
Tonijn.
Als tartaar met gebakken nieroogkreeft. Granny Smithappel en romige limoendressing.
Een mooi rondje tonijntartaar afgedekt met ik meen toch echt een plakje zwaardvis, ik kan me nl. niet voorstellen dat dat ook die appel was en erop blijkbaar de nieroogkreeft. Ik zelf zou zweren dat het een langoustine was, maar goed, op het menu staat anders. In die nieroogkreeft/langoustine stond een chipje van Granny Smith (daar wordt je tegenwoordig overal mee doodgegooid tenslotte) en ernaast allerlei piepkleine blokjes van de appel, rauw, als gelei en zelfs gedroogd. Het geheel werd vervolmaakt door de romige limoendressing. Erg lekker was het.
Het tweede gerechtje was schol. Op de graat gebakken, aardappelpuree, spekkruim en dressing van snijbonen.
Een mooi stukje schol troffen we aan, perfect van cuisson. Ernaast een dotje heerlijk romige aardappelpuree met een lange sliert snijboon en daarnaast een crème van snijboon, die hoog op smaak was. Het spekkruim mét vet werd over de vis geschonken en dat was heerlijk. 
Erg prettig, een kok, die een beetje vet niet schuwt! Een mooi gerecht vond ik dit, de snijboontoevoegingen vond ik erg leuk en smaakvol.
Erbij trouwens een wijn die ik erg lekker verrassend vond. Een Ox 2006, Domaine Trapet, Alsace. Het is dat het de typische fles was, maar anders zou ik hem nooit als een Elzasser herkend hebben. Een wijn om te onthouden.
We vervolgden met een andere wijn, een Saint Joseph ‘Le Lombard’ Blanc 2008, Domaine Yves Cuilleron, Saint Joseph. Een wat moeilijkere wijn dit. Ik vond hem erg lekker, maar ik hou ook wel van die Rhonewijnen, maar ik geloof niet dat iedereen er nu zo weg van was.
In ieder geval begeleidde hij de tarbot. Gebakken, puree van witte uien, gepofte sjalot en jus met kappertjes en bosui.
Precies dat troffen we ook aan. De tarbot was perfect, de puree van de uien was lekker, erop nog een reep prei, de jus met de kappertjes en de bosui zat in een apart bakje en desgewenst kon je dat over de vis kiepen. De gepofte sjalot lag ernaast en was ook gewoon lekker. In al zijn eenvoud een uitstekend gerecht.
Het laatste voorgerecht (of tussengerecht, wat men wil) was kreeft. 
Zacht gegaard, wortelpuree en sabayon van dragon. Een lief gerechtje met een flink stuk heerlijke kreeft. De wortelpuree was zuigend zacht en de sabayon van dragon was heerlijk. Genieten dus.
Erbij een Riesling ‘Donatus’ 2007, Weingut Kurt Angerer, Kamptal, Oostenrijk. Heerlijke wijn, ze kunnen er toch wat van tegenwoordig in Oostenrijk.
Het hoofdgerecht was kalfshaas. 
Gepocheerd , gebakken spek, gepocheerde kalfsmerg, linzen Du Puy en schuimige saus van kalf. Een flinke portie. Precies dat troffen we trouwens ook aan op het bord. Een flink stuk heerlijk gepocheerde kalfshaas, een lange reep gebakken spek, een mergpijpje met de kalfsmerg, eronder de linzen met sjalotten en eroverheen de schuimige saus. Op de foto zie ik nog een rondje van iets, maar ik ben volledig vergeten wat het was. Mocht het me nog te binnen schieten, dan vul ik het alsnog aan.
Erbij een Kunstler 2006, Spätburgunder, Rheingau. Een wijn die ik wel ken en die ik ook erg prettig vind. Hij deed het uitstekend bij het kalf.
Er was nog iets pré-desserterigs, maar dat had niemand eigenlijk door, dus dat ging in één ruk door met het dessert.
Het dessert was citroen. 
Op verschillende manieren bereid, crème, melksorbet en posset.
Het pré-dessertje was iets met mango en een rietje, lekker! Het dessert was inderdaad citroen. Op de posset na, die lastig te vinden was op het volle bord, was alles naar mijn smaak te zuur. De nuance viel geheel weg en mijn mond trok nog net niet samen. Jammer, want een citroendessertje kan zo verfrissend werken tenslotte.
Erbij een glaasje Jurançon, vin doux naturel 2005, Domaine de Souch, Jurançon, die ik nogal gewoontjes vind eerlijk gezegd.
We sloten af met koffie en friandises 
en voor enkelen een digestief. Ik probeerde een eau-de-vie de Sapin en die was lekker. Echt zo’n struiken eau-de-vie. Bij de friandises nog heerlijke chocoladelolly's. 
Behoorlijk tevreden verlieten we dit prettige restaurant, het was weer eens verwennerij
Precies tussen de verjaardagen van mezelf en Maurits in had ik gereserveerd bij een restaurant wat ik helemaal niet kende. Nooit van gehoord zelfs. Een restaurant met een Bib, niet ver van onze woning.
Keurig op tijd reden we het tolbruggetje van Nieuwerbrug over om de auto op het wel wat kleine parkeerplaatsje van het restaurant te parkeren.
De ontvangst in het barachtige gedeelte was vriendelijk en we kregen de enige ronde tafel in de eerste ruimte van het restaurant toegewezen. Altijd prettig een ronde tafel (ik meen dat ik erom gevraagd had, dat doe ik wel vaker), zo ook deze. Wel erg jammer dat hij precies in het midden van het restaurant staat, bij de ingang, dus erg in het loopje. Verder rechthoekige en vierkante tafels. Donker hout, lopers en goede servetten.
Of we een aperitief wensten met als suggestie een Prosecco met vlierbloesemiets. Een aperitief wensten we inderdaad. Echtgenoot wilde wel de Prosecco, maar dan zonder de vlierbloesem, Maurits wilde een biertje - flesjes hier - , Ole een Ice Tea en ikzelf een glaasje witte wijn. De menukaartjes werden ons overhandigd, zie website en een vijfgangenmenu, geschreven op een schoolbord werd ons gepresenteerd. Geen van de gerechten ervan trok ons en allemaal hebben we iets tegen menu’s waarin soep is opgenomen, dus we aten a la carte.
Een vierkant bordje met wat broodjes, gezouten boter en een bakje met mosterdmayonaise verscheen.
Opvallend was dat het brood de hele avond niet werd bijgevuld. Ook kregen andere tafeltjes nog een bakje met radijsjes, wij helaas niet. Nu zit ik niet te wachten op wat radijsjes, maar ik vind het wel storend, zeker als we met de jongens zijn, dat er blijkbaar onderscheid gemaakt wordt.
Op tafel stonden 2 flessen water, een bruisende en een platte, van een mij onbekend Duits merk. De flessen waren nog koel, dus ik heb maar niet gevraagd om een karaf ijswater, geheel tegen mijn gewoonte in. Helaas overigens, want een flesje van 0.75l kost maar liefst 4.50 en ik blijf daar toch een slecht humeur van krijgen, want we hebben natuurlijk weer 4 flesjes gedronken deze avond.
De keuze van de gerechten was redelijk snel gemaakt, als witte wijn kozen we voor een ongefilterde Semillion uit Zuid-Afrika, die lekker was en het voorgerecht verscheen.
Voor echtgenoot de kort gebakken gamba’s met een salade van aardappel en kappertjes en hij was erg tevreden
Vooral de aardappel-kappertjescombinatie beviel hem. Erbij nog een groene salade met wat koekjes van filodeeg met kruiden, die ook lekker waren.
Maurits koos de rose gebraden houtduif met eendenleverkroket, zuidvruchtenpoffer en kruidnagelstroop en was erg onder de indruk van de duif.
Precies zoals hij zijn vlees altijd wil (behoorlijk doorbakken dus). De poffer vond hij leuk en ook de kruidnagelsiroop paste er goed bij.
Ole en ik waren eensgezind in de keuze voor de pijlstaartinktvis en krab. 
In drie uitvoeringen: krokant, gemarineerd met citroen en gevuld. Twee piepkleine stukjes inktvis lagen in de linkerbovenhoek. Deze waren krokant gebakken. En lekker. Maar bizar weinig. In de rechterbovenhoek lag een tiental minuscule ringetjes inktvis, gemarineerd dus. De rest van het bord was gevuld met een erg lekkere salade met een prima dressing en links onderaan troffen we de twee stukjes gevulde inktvis aan. Ik neem aan dat ze gevuld waren met krab. Nogal flauw deze gevulde stukjes. Nu weet ik wel dat krab wat nodig heeft, maar geef het dan ook. Maar de salade was dus lekker.
Ik bleef bij de witte wijn, echtgenoot wilde graag een glas rode wijn. De kundige sommelier, een dame deze keer, had een fijne merlot openstaan en die beviel goed.
Alledrie de mannen hadden gekozen voor de tournedos van Hollands weiderund met in jus gegaarde aardappelen en portjus.
Voor twee mannen zonder en voor een man met gebakken eendenlever. Alles overigens met een supplement op de prijs. Dat was bij de pijlstaartinktvis ook al zo. Nu ja, het is gevoeglijk bekend hoe ik denk over supplementen....
Bij het opnemen van de bestelling werd niet gevraagd hoe ze de tournedos wensten, dus dat hebben we toen maar zelf gemeld. Helaas maakte dat niets uit, alledrie de tournedos’ waren op de manier die Maurits het prettigst vindt gebakken. Maar de mannen waren niet ontevreden, het bord ging geheel leeg.
Ikzelf was erg nieuwsgierig naar de snoekbaars, op de huid gebakken (ook al met supplement), met 5 uur gekonfijte zuurkool en een Rieslingbotersaus. 
De snoekbaars was heerlijk, misschien wat korrels zeezout er nog bij, dan zou hij perfect zijn. De zuurkool was aardig. Het was een stamppotachtig gebeuren en ik had gerekend op boterzachte zuurkool plain. De botersaus was vet, maar dat zal logisch zijn.
Als dessert wilde echtgenoot het bordje boerenkazen (ja, wederom supplement). 
Overigens met wat Franse kaas en erbij wat huisgemaakte jam. Geen brood....
Maurits, Ole en ik wilden de parade De Florijn (ook supplement), diverse zoete verwennerijen uit de keuken.Erbij een glaasje Eiswijn, een Mas Amiel en die was lekker.
Op ons bord vonden we een tosti met chocolade, een bolletje zoethoutijs, een glaasje met iets met pruimen, een drankje met vruchten en een koude creme brulee. Lekker allemaal.
We sloten af met espresso en cappuccino, waarbij nog een etagetje met wat lekkernijen kwam en verlieten na het betalen van de naar mijn mening te hoge rekening - door al die supplementen wordt de (Bib)-prijs nogal opgedreven - dit vriendelijke restaurant. We keren er niet terug, men liet net iets te veel steken vallen naar mijn mening.
Op de 11e september werden wij in Weert verwacht. In het Munttheater. Daar nam een collega van echtgenoot afscheid met een eigen geschreven musical. Dat wilden we natuurlijk niet missen. Enig onderzoek leidde ertoe dat een korte maaltijd bij Bretelli tot de mogelijkheden behoorde en navraag bij het restaurant resulteerde in een reservering. We zouden om 18.00 uur arriveren en dan uiterlijk 19.45 moeten vertrekken en dat zou geen enkel probleem zijn. Helaas was de ellende op de A2 weer eens niet te overzien (hoe lang gaat dat toch nog duren?), dus we waren 20 minuten te laat. Ik had het restaurant ingelicht van onze vertraging, dus de eerste vraag bij de zeer vriendelijke ontvangst was of het verkeer weer zo tegenzat.
Voor een indruk van het interieur verwijs ik naar de website. In ieder geval vond ik het smaakvol. Prachtige tegeltjes op de vloer! En geweldig leuke details zo her en der. Wij hadden zicht op de open keuken, waar alles ter plekke werd gemaakt. Ik zag dat de doperwten bij wijze van spreken door de zeef werden gedrukt. En alles zo heerlijk rustig en op elkaar ingespeeld…
We begonnen met een glaasje witte wijn. De huiswijn, een Verdicchio dei Castelli di Jesi, Pontemagno, DOC ’08, Bretelli’s jubileumuitgave. Gewoonlijk ben ik niet erg kapot van een Verdicchio, maar deze was bijzonder lekker.
Erbij heerlijk warm brood, een bordje met wat heerlijke olijfolie (vergeten te vragen welke olie het was, maar dat doe ik zeker de volgende keer) en een bord met lekkere hapjes.
Achtereenvolgens een glaasje, een shooter van tomaat met basilicum, gemarineerde olijfjes in een bakje, een marshmallow met Marokkaanse kruiden, een macaron van rucola en geitenkaas en een warm koekje met curry en munt.
Laat ik beginnen met de shooter (ik had alweer een hapje genomen voordat ik aan een foto dacht, het zag er dus veel mooier uit). Die was geweldig. Een diepe tomatensmaak, rins, maar zeker niet zuur, ik proefde ook flink wat komkommer en een heerlijke basilicumcrème erop. Heerlijk! De olijfjes waren huisgemarineerd en voor mij te zurig. Echtgenoot echter vond ze heerlijk. De marshmallow was leuk. Gelukkig niet al teveel kaneel in de kruiden. De macaron was weer geweldig. Zo knap vind ik dat toch om die rucolasmaak in zo’n macaron te krijgen. De geitenkaas, zo zag ik later toen de keuken een bord klaarmaakte voor een andere tafel, was er tussengespoten en ook die was heel erg lekker. En de combinatie was uitstekend. Grappig hoe zo’n hapje zo lekker kan zijn. Het warme koekje was leuk. Mooie smaakjes en leuk gevonden.
Een uitstekend begin vonden we.
We waren er nog niet, want al vrij snel kregen we twee amuses. 
Eentje met vlees en eentje met vis. De amuse met vlees was een Petit four van parmaham met venkelpiccalilly en een krokante crostini met pata negra ham. Een geweldig mooi Petit fourtje kregen we, eigenlijk te mooi om op te eten. 
Alle genoemde ingrediënten waren duidelijk te herkennen en dat vond ik weer verbazingwekkend knap. Heel erg lekker weer.
De amuse met vis was een cocktail van Hollandse garnaaltjes met zoete pepers en Cavaillon meloen met schuim van luchtige kropsla. 
Het wordt saai, maar ook dit hapje was geweldig. De garnaaltjes en de pepers waren prettig fris en het schuim van kropsla was verbazingwekkend vol van smaak. Heerlijk weer!
Het waren van die hapjes waar ik dan wel een kilo zou willen eigenlijk….
Vanwege de tijd en met diepe spijt besloten we om á la carte te eten. Uiteraard hadden we veel liever het menu Marelli gegeten, maar goed, we keren zeker terug, dus dat komt wel goed.
Echtgenoot besloot om als voorgerecht de tarbotfilet & truffel te nemen en ik opteerde voor de coquilles, kreeft & scheermessen.
We namen nog een glaasje van de Verdicchio, een fles was eigenlijk geen optie, want echtgenoot wilde later overstappen op rood en ik wilde het bij wit houden.
De tarbot eerst maar. 
Een behoorlijk stuk tarbot, mooi gegrild met erbij doperwten, artisjok, munt en cantharellen, precies zoals op de menukaart wordt aangegeven. Flink wat plakjes truffel, die gelukkig ook nog enige smaak hadden. Een klassiek en bekend gerecht, maar perfect uitgevoerd. Zeer naar tevredenheid dus.
Mijn coquilles kwamen op een rechthoekig bordje en de opmaak was schattig.
De coquilles en de kreeft zijn duidelijk zichtbaar (de kreeft, die trouwens heerlijk was, evenals de coquilles, was heerlijk mals), de scheermessen zijn me, nu ik dit aan het opschrijven ben, volledig ontgaan. Ik betwijfel dus of ze erbij zaten. Maakt niet uit, het was een heerlijk gerecht. Erbij nog tomaat, limoenblad, zeekraal en paksoi en ik was een zeer tevreden mens. De kok had iets gedaan met de paksoi en het limoenblad, want de paksoi smaakt heerlijk naar limoen, zonder dat het overheersend werd. De zeekraal lag in ruime mate onder de perfect gegrilde coquilles. Het sausje/justje, hoe je het noemen wil, was om van te dromen zo zacht, terwijl toch alle smaakjes van de ingrediënten erin samen kwamen. Wederom heel knap.
Bij het hoofdgerecht dronk ik gewoon de Verdicchio door, echtgenoot nam een glas rood. Een Negroamaro del Salento ‘Elios’ Due Palme, IGT’07 en ook die beviel hem.
Echtgenoot had gekozen voor de ossenhaas/longhaas op Limburgse wijze, ik voor de reerug & ganzenlever.
De ossenhaas zag er uitstekend uit. 
Mooie plakken met erbij fijne groentjes, waaronder kleine witte champignons. Ernaast het stukje longhaas, wat zuigend zacht was. Heerlijk (ik mocht wat proeven nl.). Alweer een uitstekend gerecht dus, het kan niet op bij Bertelli. Wat er precies Limburgs aan was kon ik eigenlijk niet ontdekken, maar ook dat zal ik de volgende keer navragen.
Mijn reerug was geweldig.
Zelden zulke zachte reerug gegeten. Mooi rosé gebakken, heerlijk gewoon. Erop wat pompoencrème en een sjalot en erachter een allerprachtigst stukje gebakken ganzenlever met wat vlierbloesemchutney. Het wordt saai, maar het was geweldig lekker. En dat alles werd nog gesierd door mooie beetgare groentjes. Een absoluut heerlijk gerecht.
We sloten af met een uitstekende espresso in die fijne Palombinikopjes, waarbij nog wat lekkernijen zaten.
Ik herinner met de heerlijke hangop, de lollige lolly met een kletskop en de opmerkelijke brok witte chocolade met truffel erin. Het was zo vreemd, deze combinatie, dat ik even moest zoeken wat ik nu precies proefde. Maar wel een hele goede combinatie, leuk bedacht! Ook de andere snoepjes waren natuurlijk lekker, maar deze sprongen er echt uit.
Uiteraard keren we hier terug. Dan blijven we wel slapen in Weert natuurlijk, maar dat 5 gangenmenu ga ik absoluut eten hier. Wat wordt hier mooi gekookt! Grote complimenten!
Begin september waren we ook nog een paar dagen in Athene. Een congres met een Lady’s Program.
De reis verliep voorspoedig en ergens in de middag kwamen we aan in het hotel. 
Een mooi hotel, gelegen ten zuiden van Athene, in Vouliagmeni.
Na wat uitpakken en opfrissen verzamelden we ons in de lobby en vertrokken voor een rit naar het centrum van Athene. Een wandeling naar de Acropolis was de bedoeling. Het weer zat erg mee deze dag. Niet te warm en een heerlijk windje, dus de klim naar boven viel erg mee.
Het was allemaal des te mooier omdat het al het eind van de middag/begin van de avond was, waardoor het licht prachtig was. De uitstekend Nederlands sprekende gids gaf zo ontzettend veel informatie, dat helaas niet alles is blijven hangen, maar interessant was het.
Daarna wandelden we naar een restaurant wat gelegen was tegen de Plaka aan. Restaurant Athina. Een website kon ik niet vinden, maar zoals bij zoveel restaurants hier was er een schitterend uitzicht op de ’s avonds wonderschoon verlichte Acropolis. 
We zaten nogal opeengepropt (het was een grote groep) op het dakterras, waardoor we een schitterend zicht hadden.
We begonnen met wat schalen met hele lekkere groenten en dips. 
Werkelijk erg lekker. Er zat een kruidje op in ieder geval wat smaakte naar meer.
Het echte menu ving aan met Stuffed Florinis Peppers with salt Cod in Toasted Bread.
Een rondje met iets van kabeljauw en heerlijke paprika erop. Gewoon heel lekker.
Erbij witte wijn. Een gewone volgens mij, maar best heel lekker. 
Heel veel water ook, koel water…
We vervolgden met Steamed Mussels in Ouzo sauce and sea vegetables. 
al lekker. De ouzo was goed te proeven, maar gelukkig was de dropsmaak niet te overheersend. De groente leek vooral op zeewier en smaakte ook zo. Lekker hartig.
Erna een Fresh Salad with arugula, artichokes, grilled tomatoes and basilsauce. 
Een salade dus met artisjokken, tomaten en een fijne basilicumdressing. Geen idée wat arugula is. Het smaakte naar brood in ieder geval.
Voor de duidelijkheid: zowel de kabeljauwtoastjes, als de mosselen en de salade waren bestemd voor de hele tafel.
Voor degenen die geen schaal- en schelpdieren eten, waren er gefrituurde kaasballen.
Haloumi met kruiden. Ik mocht een stukje proeven en vond het best lekker. Wel een beetje aan de droge kant eerlijk gezegd.
Het hoofdgerecht was Doradefilet in salt crust with rosemary, orange fava and roasted vegetables. 
Dorade dus, in zoutkorst bereidt met wat groenten en een dot puree van het een of het ander, wat ik niet zo lekker vond. De vis was uitstekend. Knap voor zo’n grote groep toch altijd.
We sloten af met yoghurt mousse with traditional syrup sweet and roasted aiginis pistachios.
Zeer zoet, maar wel lekker.
Op de tweede dag begon het congres en gingen de partners naar Athene. Daar bezochten we onder andere het nieuwe Acropolismuseum.
Een prachtig gebouw met een indrukwekkende collectie. En uiteraard een schitterend gezicht op de Acropolis zelf. Ook hier weer met een Nederlands sprekende gids die bijna over zijn woorden struikelde om toch maar zo veel mogelijk te vertellen. Onderweg naar het restaurant, wat een flinke wandeling was, bezochten we Het Nederlands Instituut in Athene. De directeur is een Vlaamse mevrouw, die vol vuur over de activiteiten van het Instituut vertelde. Heel interessant allemaal!
We lunchten bij restaurant Chocolate, wederom tegen de Plaka aan gelegen. Op het dakterras, waar het nog heerlijk koel was. De temperaturen begonnen nl. nogal op te lopen deze dagen….
Ook hier weer een lekkere witte wijn en veel water!
We begonnen met een lasagne van groenten. 
Geweldig lekker, mooi opgebouwd in laagjes en een goede saus erover. Wel wat zwaar. Erbij nog wat salade met een yoghurtachtige dressing.
Het volgende gerecht, waar we helemaal niet op gerekend hadden, want de lasagne was op zich al voldoende voor een lunch, was weer een bord voor de hele tafel. 
Een salade met een wat zoetige dressing, een stukje pitabrood en een reep gegrilde haloumi. En wat halve tomaatjes. Onze tafel (4 dames) hebben er slechts iets van geprikt. De salade was best lekker natuurlijk, maar het was wederom wat veel.
Echt lacherig en ook wat beschaamd werden we toen het hoofdgerecht werd gebracht. Zalm met groenten en een kruidenkorst. Een gigantische portie wederom
Een flinke hoeveelheid lekkere groenten. Erop een behoorlijk stuk zalm, wat aan de droge kant was helaas en daarop dan een niet heel smakelijke kruidenkorst. De twee sausjes erbij konden me ook niet bekoren, er zat werkelijk een raar smaakje aan. Het overgrote deel van de borden ging helaas onaangeroerd terug.
Het klapstuk was het dessert. Per persoon een taartje, waar we ruim met 4 personen van hadden kunnen eten. Wel een ontzettend lekker taartje. 
Een soort amarettoparfait met rode besjes, slagroom, amandelen. Maar helaas, het paste echt niet meer. Slechts 3 happen heb ik ervan genomen. Zo zonde…..
We sloten af met koffie. De koffie is overal verrassend goed trouwens en als je erom vraagt kun je bij de meeste restaurants uitstekende espresso krijgen.
Na het uitbuiken van deze zeer copieuze lunch in het hotel verzamelden we om per bus naar een Estate te vertrekken, een museaal ingerichte villa op het platteland. Het Byzantine Estate. Prachtig gelegen met een schitterend uitzicht over het dal. Extra feeëriek omdat de ontvangst met muziek al in het donker plaatsvond. Er werd uitgebreid geborreld op het nogal bobbelige grasveld bij het zwembad, daarna werd er nogal wat tijd gespendeerd aan het maken van groepsfoto’s en uiteindelijk gingen we aan tafel.
Allemaal ronde tafels weer, prettig ruim opgesteld.
We begonnen met Sweet Pumpkin soup with Napoleon Prawns flambé. 
Pompoensoep dus. De geflambeerde garnalen zijn me ontgaan eerlijk gezegd. De soep was best smakelijk, nogal gewoontjes.
Erbij een witte wijn, die in orde was. Ik heb geen namen onthouden, veel etiketten heb ik ook gewoon niet gezien en het is zo’n gedoe om dat allemaal te gaan vragen.
Het tussengerecht was Salmon fillet with chives sauce on asparagus pure (zoals bekend hou ik de spelling van het restaurant aan).
Een nogal rommelig bord met een stukje zalm op aspergepuree. De saus smaakte eigenlijk naar niets, als ik heel erg mijn best deed zou het op bieslook kunnen lijken. Erop nog een half tomaatje.
Als mondverfrisser, maar ik vind het altijd nogal jammer, want je smaak slaat voor enkele tijd dood, een Lemon sorbetto with mint leaves. Een citroensorbet dus met muntblaadjes. Gewoon. Niet heel zoet gelukkig, hij neigde naar limoncello.
Het hoofdgerecht was Baby veal care with variety of wild mushrooms, sauce flavored with truffles and served with baby potatoes in rosemary leaves. 
Kalf dus met wilde paddestoelen, een saus op smaak gebracht met truffel en erbij baby aardappeltjes in de oven gebakken met rozemarijn.
Het kalfsvlees was in orde. Zo ook de in kleine hoeveelheid aanwezige paddestoelen. De truffel was mijn saus voorbijgegaan en de aardappeltjes waren aardig. Op dit niveau had ik iets meer verwacht, maar dat kan heel goed aan mijn verwachtingspatroon liggen natuurlijk. Wellicht dat de entourage belangrijker was dan de maaltijd.
We sloten de maaltijd af met een Chocolate Bolero with almonds and chocolate sauce.
Een chocoladebol dus met amandelen en chocoladesaus. 
Nu had ik gerekend op een lopend taartje, maar het was een ijsje. Lekker!
De koffie was slapjes en diep in de nacht kwamen we terug bij het hotel, waar we nog wat buiten in de hotelbar zaten.
De volgende ochtend vertrokken we (de partners) alweer bijtijds, want we zouden de Tempel van Poseidon op Kaap Sounion bezoeken. 
Een prachtige rit was het, met geweldige vergezichten. Zinderend heet, dat wel. Er was weer eens een klein hittegolfje. Na een bezoek aan de tempel (ik niet, ik heb beneden gewacht in de schaduw en op wat tassen gelet en heerlijk zitten kletsen met een van de gidsen, een vrouw, geboren in Zwitserland en nu wonend in Griekenland) lunchten we in een authentieke taverne aan de Saronische Golf (zo heet de zee hier). Taverne Elias. Berg Elias etc. Ook op deze trip werden we nl. vergezeld door dezelfde gids die zo ontzettend veel informatie wilde geven.
Een heerlijke simpele maaltijd, gewoon met karaffen wijn, veel water, lekker brood.
Een lekkere Griekse salade 
uitstekende feta die gelukkig ergens naar smaakte was de opening. Of nee, dat is niet helemaal waar. Eerst mandjes brood met bordjes met tzatziki. 
tzatziki!
Daarna borden met gefrituurde visjes, gefrituurde inktvis, brokken citroen, heerlijk!
Het hoofdgerecht was een mooie dorade, 
die gewoon lekker gebakken was, wederom uitstekend!
Nog een kop koffie en nog even genieten van het uitzicht op de baai en de berg en 
we reden weer terug naar het hotel.
’s Avonds hadden we een diner in het restaurant (Gazon) van het naastgelegen hotel Arion. Het Astir Palace gebeuren in Vouliagmeni is geloof ik een nogal groot complex. In ieder geval werden we ontvangen met een glaasje Kir en stonden er op het grasveld met zicht op de baai en de zee wederom mooie ronde tafels klaar.
We begonnen met wat brood en een drietal smeerseltjes. 
smeerseltjes! Witte wijn en water in overvloed en later uiteraard voor hen die dat wensten rode wijn.
Het voorgerecht was een Fresh Garden Salad with Yoghurt Dressing, Smoked Salmon stripes, Chopped Egg and Butter Croutons
En dat precies kregen we ook. Gemengde saladesoorten met een nogal smakeloze dressing. Erop reepjes gerookte zalm, gehakt ei en croutons. Aardig.
Het hoofdgerecht was deze avond een Sauted Breast of Chicken with Estragon Sauce and a Bed of Vegetables & Parmentier Potatoes. Wederom precies dat troffen we aan
Gesauteerde kippenborst met een dragonsaus en allerlei groentjes. En vierkantjes aardappel. De kippenborst was goed klaargemaakt, net niet droog. Wederom knap met zo’n grote groep. De saus was lekker en de groenten prettig beetgaar.
We sloten de maaltijd af met Fresh Pinapple with Caramel and Walnut Ice Cream en dat was een heerlijk toetje. 
karamel ging uitstekend samen met de frisse ananas en walnotenijs is wat mij betreft altijd goed.
De laatste dag alweer. Voor hen die dat wensten, waaronder wij, was er nog een bezoek aan het centrum van Athene met onder andere een bezoek aan het oude Olympisch Station 
(Kalimarmaro), het parlementsplein met de Nationale Garde
, de Kapnikarea Kapel en de Mitropoleos Kathedraal. Daarna hadden we nog een uurtje of zo vrij te besteden. Het was inmiddels bloedheet, dus erg actief waren we niet.
De lunch vond plaats in de Plaka, in restaurant Psarras.
Een fijne, simpele lunch.
Vooraf dolmadakia met het een of het andere kaasachtige sausje eroverheen en een courgettekoekje.
Nu ben ik helemaal weg van courgettekoekjes, dus dat was een schot in de roos.
Erbij nog een bordje tzatziki, die wel lekker was, maar niet zo lekker als die van de dag ervoor. Karaffen witte en rode wijn en veel koel water. Brood uiteraard ook en zelfs kuipjes boter.
Erna een spies met kippenvlees en wat groenten (ui en paprika), wat alvast van de spies was afgehaald. 
Met aardappelen en rijst met erwtjes en mais. In alle simpelheid heel lekker.
Of er nog een toetje was weet ik eigenlijk niet meer. Wel fijne koffie.
Toen nog een korte wandeling naar de bus, waarna we naar het vliegveld en naar huis vertrokken. Naar de jongens, die deze dagen voor het eerst alleen thuis waren en dat is uitstekend verlopen, dus ik was weer eens geweldig trots op ze.
Op deze licht bewolkte zondag begaven we ons richting Westerkade, want we waren uitgenodigd om Heerlijk Rotterdam te bezoeken. Nu ben ik niet kapot van evenementen waarbij je over de koppen moet lopen en in de rij staan voor een hapje eten doe ik al helemaal niet, dus ik vertrok eerlijk gezegd met gemengde gevoelens.
We bleken Vippers te zijn en liepen via de Vip-entree, waar je dan zo’n all inclusive bandje om je pols krijgt naar binnen. 
Het was nog heel rustig. Wel prettig, zo konden we alle paviljoens goed bekijken en alvast een blik op de verschillende menukaarten werpen. We gingen ons even melden in de Vip-tent en verpoosden ons daar wat met wat witte wijn en twee hapjes.
Een eerste hapje was iets met geitenkaas met een korstje, halfgedroogde tomaat en een heerlijk kruidig sausje erbij. Uiteraard ook weer balsamico, maar die was niet heel storend. Deze tent trouwens wordt het hele evenement door gebruikt door de sponsors en die worden weer verzorgd door een cateraar of misschien wel door een koksopleiding. Ik ben het helaas vergeten te vragen. 
Na een tijdje babbelen verscheen er een tweede hapje, gebakken zalm omwikkelt met spek in een leuk sausje.
Hierna vonden we dat we weleens aan de wandel zouden moeten, want het werd allengs drukker.
Onze eerste stop was bij Het Wereldmuseum. Dat was me aangeraden via een forum op internet waar deze manifestatie ook kort ter sprake kwam. Cees Helder heeft zijn naam verbonden aan de wijnbar en het restaurant van het Museum. Hij adviseert bij de keuze van de producten en de gerechten. Kinderen tot 12 jaar eten in het Museum gratis mee, altijd leuk om te weten lijkt me.
We kwamen hier voor de sukade, maar moesten eerst proeven van ‘Breken, soppen, proeven”: brood en churros lagen klaar en daarmee konden we proeven van een viertal sausjes. Runderjus (MRIJ natuurlijk) met Afrikaanse kruiden; beurre Blanc met piment Espelette; kreeftenjus met vanille uit Madagaskar en rouille en huisgemaakte mayonaise met wasabi en sereh. Leuk bedacht, maar wat mij betreft niet heel spectaculair qua smaak. 
De bonbons die ernaast lagen vond ik eerlijk gezegd lekkerder.
We zochten een tafeltje, konden kiezen uit een passende wijn en kregen na enige tijd een bordje met kalfsucade met jus de veaux met Marokkaanse kruiden en couscous.
Lekker!
Van mijn buurman, die driftig bezig was de stand van het voetbal te achterhalen, mocht ik een Zeeuwse mossel in een Thaise groene curry proeven en ook die was erg lekker.
Al wandelend kregen we trek in oesters. 
Op het bordje van de Club Room van de SS Rotterdam (ja, het hele verhaal is bekend, maar ooit opent het allemaal wel) stond ‘oester Rockefeller’. 
Die gingen we proberen vonden we. Erbij een glas witte wijn, ik meen een Veltliner, maar dat weet ik niet zeker. De oester was bedekt met heel veel groene kruiden en daarna in de oven gegratineerd met nog wat flinters kaas. Lekker, maar de oester viel dus weg. Maar ach, oester Rockefeller klinkt wel oceaanstomerig, dus een kniesoor.
Onze volgende stop was bij Parkheuvel, mijn absoluut favoriete restaurant in Rotterdam en omgeving. Er was hier keuze uit drie gerechten. 
Eén van ons koos voor het Baambrugsbigbuikspek met Westlandse doperwtenschuim en truffeltapenade en was diep onder de indruk. Het doperwtenschuim was meer een zalf en er zat nog een heerlijk kruidje (wij dachten dragon) door. Een mooi gerechtje. Erbij een glas Grüner Veltliner, Rabl, 2008, Kamptal, Oostenrijk. De andere drie, waaronder ik, kozen de ravioli van Bresse kip met langoustinecrème en Hollandse garnalen. 
Ik was diep onder de indruk van dit gerechtje en kreeg er eerlijk gezegd razende trek van. Absoluut heerlijk dit. Ik dronk hier ook een Veltliner bij, de beide andere heren een Chateau de Lastours, Arnaud de Berre, 2005, Corbieres, Frankrijk.
En toen wilden we eigenlijk gewoon plain oesters. Op naar Schmidt dus. Aan de ene kant de vis van Schmidt, aan de andere kant de champagnebar. Wat wil een mens nog meer. 
Twee mannen ontfermden zich over de bestelling van de oesters, de andere man over de bestelling van de champagne, dus alles kwam goed.
De oesters waren goed, maar niet heel goed. Dat verbaast me dan weer van Schmidt eerlijk gezegd. Ik heb ze dus weleens beter gegeten.
De twee mannen in ons gezelschap kwamen beiden uit Schiedam, dus Lepels moest absoluut even bezocht worden. Nu vind ik dat helemaal geen straf, want ik was erg te spreken over Lepels tenslotte.
Ook hier vonden we een tafel.
We kozen diverse gerechtjes. 
Twee mannen de dorade: filet, licht gepekeld, crème van artisjokken en basilicum; schuim van piccalilly, crunch van gedroogde uitjes. Erbij uiteraard weer een wijntje. Ze waren trouwens niet erg weg van dit gerechtje. Veel te veel saus. Ik herinner me de basis van dit gerecht overigens van ons bezoek aan Lepels tijdens de restaurantweek in het voorjaar. Weliswaar in uitgeklede vorm, maar toch. Het was inderdaad nogal een berg saus, nou ja, die combinatie dan van crème en schuim. Maar dat wordt utieindelijk gewoon saus. Jammer.
Een aangeschoven dame koos voor de gepocheerde Gillardeau oester met emulsie van Granny Smith; croutons van zuurdesembrood. 
Zij was hierover tevreden. Erbij kreeg ze trouwens een glaasje Pom. Een soort van appelsap meen ik.
Echtgenoot en ik waren eensluidend in keus (en in oordeel). 
Gekarameliseerd buikspek met sinaasappelsuiker; varkenswangetje, gestoofd, met vinaigrette van uitjes. En nog iets van pompoencrème erbij meen ik. En een wijntje.
Erg lekker. Heel gewoon heel erg lekker eigenlijk. Weer zoiets waar ik vreselijk trek van krijg.
We konden niet vertrekken vonden we zonder De Zwethheul aan te doen. Hier kon je uit drie gerechtjes kiezen, waarbij dan een glas te krijgen (kopen) is. Ook een zestal flessen wijn waren verkrijgbaar.
Wederom kozen we allevier iets anders, waardoor we dus alledrie de gerechtjes hadden.
Twee mannen kozen de parelhoen. 
Als ravioli geserveerd met een saus van dragon. Erg lekker (ik mocht een hapje proeven), maar niet zo lekker als de ravioli bij Eric van Loo. Echtgenoot had de tong. 
Gepocheerd, bâtonnets van paling, Cuore di Bue tomaat en saus van gerookte knoflook. Zag er mooi uit en was qua smaak ook in orde.
Ikzelf had de kreeft. 
In knolselderij geserveerd, sinaasappel en emulsie van lavendel erbij.
Lekker was het. Maar niet hemelbestormend lekker helaas.
Erbij een glaasje wijn. Een Chardonnay uit Chili. Lekkere wijn.
En hierna vonden we het eigenlijk wel mooi geweest. De best prettige muziek van de DJ formatie Diephuis werd allengs luider, het bezoekersaantal steeg, dus het was tijd om te vertrekken.
Een leuke ervaring dit. En lekkere hapjes.
Op deze laatste zaterdagavond van de restaurantweek gingen we met zijn viertjes naar Brazzo. Brazzo stond al heel lang op mijn lijstje, gewoon omdat het er van buiten zo sympathiek uitziet. En omdat ze veel aan kunst doen en hebben. En omdat ze actief zijn met de Snerttram en nog veel meer activiteiten. Voor bijzonderheden verwijs ik naar de website.
Parkeren is geen punt in dit deel van de stad, onbetaald ook nog eens voor een belangrijk deel en we wandelden naar het restaurantje. De ontvangst in het piepkleine (6 tafeltjes beneden en nog een entresol met wat tafeltjes) restaurant was vriendelijk en we kregen, zoals ik had gevraagd bij de reservering, een fijn rond tafeltje. De aperitiefjes kwamen snel en we bekeken het op tafel staande menukaartje van de restaurantweek. Dat zag er prima uit. Een extra gerechtje was mogelijk voor 5.50 en een wijnarrangement kost hier slechts 14.95. Eigenwijs als we zijn besloten we de wijnkaart te bekijken en die is simpel en klein, maar wel met voor elk wat wils. We kwamen uit op een Spaanse Penedes (26.96 zie ik nu op de rekening ?), die erg lekker was, maar die, zo zag ik gaandeweg de avond, ook in het wijnarrangement werd geschonken. Beetje dom van mij dus……..
Lekker brood (witbrood met olijven en donkerbruin) werd op tafel gezet met wat boter en een amuse werd gepresenteerd. Een truffel van hazelnoot met eendenlever. Helaas vergeten te fotograferen, maar de bal was heerlijk! Een lekker beginnetje.
Het voorgerecht was een cannelloni van tonijn en kalfsfilet Américain. 
Een mooi rolletje van heerlijke filet en lekkere tonijn dus, met erbij wat sla, een filodeegstengel gevuld met een bieslookstengel, lekkere zoetzure stukjes paprika en een mooie groene streep dragonmayonaise. Zowel apart als samen erg lekker. Mooi op smaak ook, her en der een zoutkristal waardeer ik altijd wel.
Het tussengerecht was gegrilde dorade Royal met diepzeegarnaaltjes, groene boontjes en lauwwarme sinaasappelvinaigrette. En precies ook dat troffen we aan. 
Mooie stukjes prima gegaarde vis, lekkere garnaaltjes (ik weet het verschil niet tussen diepzee en ondiepezeegarnaaltjes, maar dat ligt aan mij, straks even googelen), heerlijke vinaigrette, wat opmerkelijk is want ik ben niet zo voor citrus in warme gerechten en ook nog wat plukjes zomerpostelein, heel toevallig een favorietje van me. Waar kun je iemand al niet blij mee maken!
Voor het hoofdgerecht konden we kiezen tussen vis of vlees (gegrilde lamsfilet met gefrituurde Cevenne uiringen, truffelroom en rode wijnsaus) en heel toevallig hadden we allevier gekozen voor de vis. Het vlees wat ik voorbij zag komen zag er overigens uitstekend uit.
Onze vis, op de huid gebakken kabeljauwfilet met zalf van aardappel en olijven met schuimige vissaus geparfumeerd met kurkuma verscheen en zag er goed uit. De vis was ook uitstekend, de zalf ook, alhoewel voor mij persoonlijk de zwarte olijven wat overheersend waren qua smaak, maar erbij werden ook nog linten courgette en een wortel geserveerd en behalve dat die linten erg veel waren vond ik ze ook gewoon niet lekker. En dat was eigenlijk toch wel heel jammer. Ik weet niet wat ermee gedaan was, niet heel veel denk ik, maar het smaakte naar mijn idee niet naar courgette (of juist wel, maar dan gekookt zonder enige toevoeging, dat weet ik dus niet) en detoneerde dus. Een wortel vind ik altijd wel geinig, maar alledrie de mannen zijn wortelhaters dus de opmerkingen waren niet van de lucht. Het was best een mooie wortel…..
Het dessert maakte gelukkig alles weer goed. 
Bittere chocolade, kokos en aardbeien met een vleugje Malibu. Heel mooi ijs van heel bitere chocolade was het, heerlijk! Ook de kokos was erg lekker, niet heel overheersend namelijk en de aardbeien, de Malibu en het koekje wat erop stak waren ook alledrie erg lekker. Een fijn dessert.
We sloten af met uitstekende espresso voor ons en voor Ole een cappuccino en daarbij verschenen nog wat friandises. 
Een madeleine met een sinaasappelvleug en wat room, bonbonnetjes met o.a. nootmuskaat en kletskoppen. Lekker, lekker!
Ik keer hier absoluut terug. Hier wordt mooi gekookt tegen zeer schappelijke prijzen. Complimenten wat mij betreft.
De Engel. Ik wilde er nooit heen en vraag me niet waarom niet. Ik kwam het restaurant eigenlijk gewoon tegen toen ik ging boeken voor de restaurantweek en dacht toen ‘waarom niet’.
Op deze redelijk zonnige woensdagmiddag reden we er praktisch probleemloos heen. Dat wil nog weleens anders zijn in Centrum Rotterdam, maar nu was alleen het Westblaaktunneltje afgesloten. Dat ik dat tunneltje twee keer moest hebben omdat Ole zo slim was geweest om mijn creditkaart thuis te laten liggen bij het bestellen van een spelletje, laat ik dan maar buiten beschouwing.
Het parkeren in de Witte de Withstraat ging zoals altijd opvallend soepel, wat een parkeerruimte is daar toch en volgens mij (ik onthoud het eerlijk gezegd nooit) zeer betaalbaar ook. We liepen dus de hoek om, de Eendrachtstraat op en zo de trap van het statige pand op. Ik herinner me hier van heel, heel vroeger De Castellane, een heel prettig restaurant.
Een marmeren trap, glazen deuren, halletje, trap naar boven en de entree. Een beetje een norse ontvangst, maar daar trekken Ole en ik ons gewoon niets van aan en ons werd een tafeltje gewezen.
Hout met servetten erop en erbij. Normaal bestek en normale glazen. Houten stoelen met een kussentje, die vreselijk zitten. Behoorlijk wat tafeltjes trouwens, waarvan er niet veel gevuld waren deze middag. In het midden van het voorzaaltje een afscheiding met flessen drank en flessen water (Evian en Badoit). In het midden van beide zaaltjes een soort receptie waar ook het brood gesneden wordt en in het achterzaaltje een grote bar.
De bedienende dame deze middag was van het doortastende type. Ik hou daar wel van, Ole moest er even aan wennen. Of we iets wilden drinken. Ja, dat wilden we wel. 
Ole Fanta, ik witte wijn. Of we water wilden. Ja, dat wilden we ook wel, een karaf wilden we. Hebben ze niet, wel een fles water. Later op de rekening zag ik dat die fles, Evian ook nog eens, wat ik dus helemaal niet lekker vind, 6.25 kost. Dat vind ik buitenproportioneel. Brood kwam op tafel. Met een erg lekkere tapenade en voor ons allebei een bakje met wat olijfolie. Lekker.
De witte wijn was overigens een Gascogne, Garras Ugni Blanc, Colombard. Gewoon best lekker. Ik dronk hem door bij de gerechten.
Ons voorgerecht was een bombe van tonijn gevuld met antiboise en een stukje scholfilet gegrild op een bedje van couscous. 
Een fijn gerechtje. De bombe was erg lekker. De antiboise was fris, de tonijn goed te proeven en eronder lag nog wat mayonaise met balsamico. Nu heb ik de pest aan balsamico die tegenwoordig te pas, maar vooral te onpas overal wordt gebruikt, maar in deze mayonaise vond ik hem zowaar erg lekker, wat heel wat wil zeggen. De schol en de couscous waren perfect, erop nog wat rucola en een sesamkoekje. Gewoon prima allemaal.
Het hoofdgerecht een côte de boeuf. Uiteraard van het MRIJ (Maas, Rijn, IJssel)-rund. 
Erbij auberginecompôte en gepofte sjalot. Voor ons beiden nog een ieniemieniebakje grove frieten en homemade mayonaise, waar De Engel om bekend schijnt te staan. Over het vlees en bijgerechtjes kan ik kort zijn: perfect! Over de frieten ook: idem. En qua hoeveelheden voor een lunch eigenlijk gewoon goed.
Het dessert bestond uit drie gerechtjes. 
Een bavarois van zwarte peper en aardbeien; gepocheerde vijf met gemarineerde aardbeien en een sorbet van watermeloen.
Koffie wilde ik niet, ik voelde me nog steeds geen 100% en probeerde liever eerst thuis de espresso, dus na het voldoen van de rekening (59.75, zeer schappelijk dus, op het water na dan) verlieten we tevreden De Engel.
Of ik er terugkeer betwijfel ik. Niet vanwege de kwaliteit van het eten niet, die is in orde, maar die stoelen…….en dat water…..
Ik plaats geen link naar de website. Je komt dan op de Engel-groep uit en leest er niets over ambiance of menukaart. Even googelen kan tenslotte ook.
Laatste reacties